Οι ημέρες της ανάρρωσης θα φτάσουν κάποια στιγμή στο τέλος τους ..
Τα συναισθήματα αρχίζουν και πάλι να γίνονται μέρα με την μέρα όλο και πιο έντονα για εκείνη την πρώτη Κυριακή που η πριγκηπέσα μου (ΚΤΜ) θα με συντροφεύει και πάλι στα βουνά …
Θυμάμαι την ημέρα που με χτύπησε εκείνο το φορτηγό πλαγιομετωπική (16.06.09), ένα από τα πρώτα πράγματα που σκεφτόμουν όσο ήμουν στον αέρα, και χτυπώντας στο φορτηγό, ήταν πότε θα μπορέσω ξανά να καβαλήσω και να χωθώ ανάμεσα στα δάση, μες στις λασπουριές ..
Τα συναισθήματα αρχίζουν και πάλι να γίνονται μέρα με την μέρα όλο και πιο έντονα για εκείνη την πρώτη Κυριακή που η πριγκηπέσα μου (ΚΤΜ) θα με συντροφεύει και πάλι στα βουνά …
Θυμάμαι την ημέρα που με χτύπησε εκείνο το φορτηγό πλαγιομετωπική (16.06.09), ένα από τα πρώτα πράγματα που σκεφτόμουν όσο ήμουν στον αέρα, και χτυπώντας στο φορτηγό, ήταν πότε θα μπορέσω ξανά να καβαλήσω και να χωθώ ανάμεσα στα δάση, μες στις λασπουριές ..
Μου έχει λείψει τόσο πολύ το να ανέβω στην μηχανή μου και να ξεκινήσω χωρίς κάποιο προορισμό, δεν περιγράφετε με λέξεις, είναι τόσο φτωχές …
Η σκέψη μου αυτήν την στιγμή τρέχει, τρέχει στα ατέλειωτα ταξίδια που κάναμε.
Θυμάμαι εκείνα τα ατέλειωτα κρύα που τρώγαμε τους χειμώνες για να πάμε από Αθήνα-Κομοτηνή.
Όλα τα άκρα είχαν παγώσει, η ευχαρίστηση του ταξιδιού όμως ήταν τόσο μεγάλη που όλα μας φαινόντουσαν ασήμαντα μπροστά στα χλμ και στις εικόνες που βλέπαμε κάθε φορά, μπροστά στις ατελείωτες βροχές, μπροστά στα ατελείωτα ξημερώματα που βλέπαμε και κάθε φορά ήταν λες και ο προορισμός μας ήταν διαφορετικός.
Όλα τα άκρα είχαν παγώσει, η ευχαρίστηση του ταξιδιού όμως ήταν τόσο μεγάλη που όλα μας φαινόντουσαν ασήμαντα μπροστά στα χλμ και στις εικόνες που βλέπαμε κάθε φορά, μπροστά στις ατελείωτες βροχές, μπροστά στα ατελείωτα ξημερώματα που βλέπαμε και κάθε φορά ήταν λες και ο προορισμός μας ήταν διαφορετικός.
‘’Οι βόλτες στο βουνό’’ ..
Πώς μπορώ να αφήσω πίσω μου τις τούμπες, τα ανηφόρια που μόλις ανέβαινα ένιωθα λες και κατέκτησα όλο τον κόσμο ..
Πώς μπορώ να ξεχάσω τα ποτάμια και τις αμμουδιές που πέρασε το ΚΤΜ και δε με πρόδωσε λεπτό?
Πώς μπορώ να αφήσω πίσω μου το ‘’όνειρο’’ που με κάνει ευτυχισμένη ?
Πώς μπορώ να ξεχάσω τα αμέτρητα χλμ, ανάμεσα σε εκείνους τους φανταστικούς γκρεμούς ?
Πώς μπορώ να αφήσω πίσω αυτήν την ανυπομονησία, αυτόν τον ενθουσιασμό, αυτόν τον έρωτα που δεν έχει ξεθωριάσει ούτε στιγμή από την καρδιά μου ?
ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ….
Έφτασαν οι μέρες που η ευτυχία μου αρχίζει και ξεχιλίζει, σε βαθμό που ούτε καν εγώ η ίδια μπορώ να φανταστώ …
Μπορώ και πάλι να ξαναζήσω το όνειρο μου …
Και πάλι ‘’ένα’’, εγώ και εκείνη …
Πόση ευτυχία μπορεί να αντέξει η ψυχή μας Θεέ μου ?
Αυτά τα λίγα, έτσι απλά για να θυμόμαστε και αυτό το στάδιο της ζωής μας …
Εύχομαι καλά χλμ σε όλους και να θυμάστε πως οι δυσκολίες της ζωής είναι για τους ανθρώπους που ποτέ δεν διαλέγανε εύκολα μονοπάτια …
Λίγες φώτο, απο την πρώτη μου επαφή ''ξανά'' με τον χωμάτινο παράδεισο ..
http://www.youtube.com/watch?v=TxIjy8akGy8
Αναμνήσεις, απλά αναμνήσεις ....
Πώς μπορώ να ξεχάσω τα αμέτρητα χλμ, ανάμεσα σε εκείνους τους φανταστικούς γκρεμούς ?
Πώς μπορώ να αφήσω πίσω αυτήν την ανυπομονησία, αυτόν τον ενθουσιασμό, αυτόν τον έρωτα που δεν έχει ξεθωριάσει ούτε στιγμή από την καρδιά μου ?
ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ….
Έφτασαν οι μέρες που η ευτυχία μου αρχίζει και ξεχιλίζει, σε βαθμό που ούτε καν εγώ η ίδια μπορώ να φανταστώ …
Μπορώ και πάλι να ξαναζήσω το όνειρο μου …
Και πάλι ‘’ένα’’, εγώ και εκείνη …
Πόση ευτυχία μπορεί να αντέξει η ψυχή μας Θεέ μου ?
Αυτά τα λίγα, έτσι απλά για να θυμόμαστε και αυτό το στάδιο της ζωής μας …
Εύχομαι καλά χλμ σε όλους και να θυμάστε πως οι δυσκολίες της ζωής είναι για τους ανθρώπους που ποτέ δεν διαλέγανε εύκολα μονοπάτια …
Λίγες φώτο, απο την πρώτη μου επαφή ''ξανά'' με τον χωμάτινο παράδεισο ..
http://www.youtube.com/watch?v=TxIjy8akGy8
Αναμνήσεις, απλά αναμνήσεις ....
