Ένα ακόμη πανέμορφο Κυριακάτικο πρωινό ξεκίνησε.
Το ξυπνητήρι χτύπησε στις 07.00 π.μ. αλλά τα ματάκια ανοίξανε στις 07.30. :)))
Γρήηηηηηγορα δυό γουλιές καφεδάκι, τσιγαράκι, ντυνόμαστε και δρόμο !!!!
Το πρωινό καλοκαιρινό, ηλιόλουστο και πολύ ζεστό.
Είχα μια ελπίδα πως ίσως βρέξει μα ο καιρός είχε αντίθετη άποψη και δεν μου έκανε το χατήρι.
Δεν πειράζει, ακόμη και αυτός ο καλοκαιρινός καιρός αρχές του Δεκέμβρη είχε την δικιά του ομορφιά...
Συνάντηση με τα παιδιά στην Καβάλας στο βενζινάδικο με :
Άλεξ (ktm640adven)
Κώστα (ktm640adven)
Σπύρο(raptor700)
Χάρη (ktm400exc)
Ktm_isa (ktm125exc)
Φουλάρισμα βενζινούλα-λαδάκι, τσεκάρισμα λάστιχα και GO GOO GOOO!!!
'Ολα τα μηχανάκια σηκώναμε αλλά αυτό το γουρούνι !!!!
Σπύρο για το γουρουνάκι σου λέω, μην κάνεις το κινεζάκι! :)))) χαχαχα.
Έχουμε ήδη μπεί σε ένα γνωστό κομμάτι μές την φλαταδούρα, κοιτάω πίσω και δεν βλέπω τον Κωστή.
Ο Κωστής άφαντος.
Ωχ λέω!
Θυμήθηκα πως στο βενζινάδικο μου είχε πεί πως ο συμπλέκτης νέκρωνε, αλλά δεν δώσαμε ιδιαίτερη σημασία βρέ λές ?
Ειδοποιώ τους μπροστινούς να σταματήσουν και γυρίζουμε πίσω να δούμε τί έγινε.
'Οπως το φαντάστηκα, έμεινε απο συμπλέκτη.
Πήραμε υγρά και το φτιάξανε ο Σπύρος σε συνεργασία με τον Κωστή.
Ο συμπλέκτης ΤΖΕΤ λοιπόν!
Τίποτα δεν μπορεί να εμποδίσει την βόλτα μας και έτσι συνεχίζουμε απο γνωστά κομμάτια.
Πολύ φλαταδούρι ωρέ παιδάκι μ΄, αρχίζω να μην την παλεύω με τίποτα όμως.
Σκεφτόμουν να κάνω ενα ''χράου'' και να γυρίσω πίσω.
ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΑΛΛΗ ΕΥΘΕΙΑ.
Λίγο πρίν ολοκληρώσω την σκέψη μου, λές και ηταν μές το μυαλό μου, έρχεται πλάι μου ο Χάρης και μου λέει για 3η φορά Κατερινάκι πάρε σε παρακαλώ το 400 αρι.
Έτσι και έγινε.
Το πήρα, το άνοιξα, και δεν γύρισα καν πίσω να κοιτάξω τίποτα λέμε.
Το χάρηκα με την ψυχή μου σε αυτό το κομμάτι.
Ωραίο και το 400αράκι, ελαφρύ, με γκάζι, καλά φρένα και άψογες αναρτήσεις.
Φιλικό και το διορθώνεις εύκολα σε μια λάθος κίνηση.
Το συμπάθησα απο την πρώτη στιγμή που το καβάλησα, κάτι όμως δεν μου άρεσε.
Μάλλον έχει πολύ χαμηλό αέρα στο πίσω λάστιχο σκέφτομαι.
Ο καθένας όπως τον βολεύει, συνεχίζω την σκέψη μου και δεν δίνω και πολύ σημασία.
Κυνηγάω τον Άλεξ, και χαίρομαι τόσο πολύ που μπορώ να ακολουθήσω άνετα πιά.
Μου θύμισε την ''πριγκιπέσσα'' μου απίστευτα πολυ εκείνη η στιγμή.
Ο Κώστας ακολουθούσε άνετα όρθιος επάνω στον adven.
Το χεις λέμε φίλε μου! :)
Ο Άλεξ και ο Σπυράκος άπιαστοι, ο Χαρούλης πίσω χαροπάλευε με το κατσικάκι(125), και ενας πακιστανός τον πείραζε μέσα απο κάτι χωράφια, χαχαχα..
Ο Άλεξ είχε φύγει μπροστά και ακολουθώ απο πίσω με το 400αράκι, είχε σηκώσει τόση σκόνη που δεν βλέπω ούτε στο μισό μέτρο όμως θέλω να ακολούθησω, ανοίγω +70-80-90-100+ ώσπου νιώθω τον μπροστινό τροχό να έχει βρεί κάπου και πάω να το χάσω, ενας σιδερένιος σωλήνας (που ποτίζουν τα χωράφια), δεν τον έχω δεί, οεο το έσωσα !!!
Για να ηρεμήσουμε λίγο.
Κλείνω το γκάζι και αφήνω να φύγουν μπροστα τα παιδιά.
Έχουμε φτάσει στο πιστάκι της Θήβας όπου εκεί διαπυστώνω αυτό που δεν μου άρεσε στο 400αράκι, πίσω λάστιχο,είναι πίτα φφφφφφφφφ!!!!
Εκεί είναι μαζεμένοι διάφοροι μοτοκροσάδες που κάνουν προπόνηση, και ένας γνωστός μου που μόλις πήρε το επόμενο yamahaki και κάνει την 2η προπόνηση για να τρέξει την νέα χρόνια.
Να είναι καλά τα παιδιά μας δώσανε σαμπρέλα και κάναμε την δουλειά μας.:)))
Ολα τζέτ!
Ο Χάρης και Άλεξ μπήκανε και κάνανε ενα γυράκι στο πιστάκι, τσιγάρο,λίγες φώτο και δρόμο.
Τα πλάνα μας αλλάξαμε, τα χλμ λιγότερα, και η διαδρομή διαφορετική.
Χάσαμε αρκετό χρόνο με τα 2 απρόοπτα και ποιός ξέρει αν συμβεί και τίποτα άλλο.
Ας γυρίσουμε σε μονοπατοκαταστάσεις γύρω απο Θήβα.
Έτσι και έγινε.
Κάπου εδώ για μένα προσωπικά αρχίζουν τα καλά.
Αυτά που αρέσουν στα κατσικάκια.
Άμμος, πέτρα, νεροφαγώματα, ανηφόρια, κατηφόρια, σαθρά κομμάτια, λασπολακκούβες, και άγιος ο θεός.
Είχα ξαναπάει πρίν πολλούς μήνες με πριγκιπέσσα, ήταν η πρώτη βόλτα μου μετά το ατύχημα.
Θυμάμαι πως κάθε λίγα χλμ σταματούσαμε γιατί δεν μπορούσα να πατήσω τον συμπλέκτη απο τον πόνο (Λόγο χτυπημένου νεύρου στο χέρι), πώς περνάει έτσι ο καιρός ?
Τόσο κοντά και αντίστοιχα τόσο μακριά όλα αυτά.
Την σκέψη μου την σταματάει ο Άλεξ, έρχεται πλάι μου και με ρωτάει αν θέλω να μπούμε στο ρέμα, μου διευκρινίζει πως δεν βγαίνει, και αν είναι να πάμε μέχρι το τέλος του και να γυρίσουμε.
Χαμογελάω και του μουρμουράω '' και το ρωτάς'' ?
Ξέρω πως αξίζει να το κάνουμε αυτό το κομμάτι.
Πάαααααμε, άμμος, πέτρα πόδια πάνω-κάτω-γκάααααααααααααζι να μην κολλήσει και όμορφα φτάνουμε ως το τέλος του ρέματος.
Αξιοπρεπέστατα όλα τα παιδιά ακολουθούν, τα εύγε μου στον Κωστή μας που με σλίκ λάστιχα ακολούθησε! :)))
Συνεχίζουμε λοιπόν σε κάτι πανέμορφα κομμάτια με δυσκολία που σε έκανε να θέλεις και άλλο, και άλλο, και άλλο.
Συνεχίζουμε λοιπόν σε αγαπημένα κομμάτι με δυσκολία που σε όλους νομίζω πως αρέσει.
Εδω όμως θέλω να δώσω τα πολλά μπράβο μου στον Σπυράκο, που με το γουρούνι πέρασε τα πάντα χωρίς να μασήσει πουθενά, λέμε για τιμόνι.
Πίστευα πως θα γυρνάγαμε πίσω γιατί δεν θα έβγαινε, μα με διέψευσε για ακόμη μια φορά.!
Σπυράκο, μου χρωστάς το 700 αρι για μεγαλύτερη βόλτα και για κόλπα και ανάποδα αα ?
Θα μάθω και γω! :))
Τι γκάαααααααζι έχει τούτο ωρε ?
Πω πω, θα σας πώ παρακάτω.
Έβαλε και ο Σπυράκος ενα χεράκι βοηθείας, το σκουντήξανε και ανένηκε.
Το κατσικάκι μου εύκολα στην κορυφή.
Πάμε να κατέβουμε να αποθανατίσουμε τους επόμενους ............!
Που μπλέξαμε με τούτους θα σκέφτονται απο μέσα τους.χαχα
Ούτε ενας έχει νερό απο όλους μας, και έτσι σταματάμε σε ενα χωριουδάκι να πάρουμε και κάπου εκεί είναι κάτι μελλοντικοί Κατεμάδες .. smileeeeeee :))))))))))
Όπου λακκούβα με νερό και εγώ μέσα ο μόνος που ακολουθούσε το πάτημα μου ηταν ο Σπύρος, ολοι οι άλλοι ατσαλάκωτοι και γυαλισμένοι.
Μπαίνω σε εναν λασπω_Πυλο_Βαλτο, το κατσικάκι άνετα μα πίσω ο Σπυράκος κολλάει, χαχα
Μπρός-πίσω το γουρούνι και συνεχίζει!
Μετά απο μια όμορφη, γεμάτη, παρειστικη ημέρα και αφού έχει βραδιάσει και τα στομαχάκια μας γουργουρίζουν φτάνουμε στο χαιδάρι και μπάινουμε σε ενα ταβερνάκι (ΟΑΣΗ).
Γεροί, δυνατοί χαμογελαστοί, άπεφτοι, και ο καθένας ας περνάει τόσο καλά όσο εκείνος ξέρει!
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ολα τα παιδιά για την βόλτα ...
Το ξυπνητήρι χτύπησε στις 07.00 π.μ. αλλά τα ματάκια ανοίξανε στις 07.30. :)))
Γρήηηηηηγορα δυό γουλιές καφεδάκι, τσιγαράκι, ντυνόμαστε και δρόμο !!!!
Το πρωινό καλοκαιρινό, ηλιόλουστο και πολύ ζεστό.
Είχα μια ελπίδα πως ίσως βρέξει μα ο καιρός είχε αντίθετη άποψη και δεν μου έκανε το χατήρι.
Δεν πειράζει, ακόμη και αυτός ο καλοκαιρινός καιρός αρχές του Δεκέμβρη είχε την δικιά του ομορφιά...
Συνάντηση με τα παιδιά στην Καβάλας στο βενζινάδικο με :
Άλεξ (ktm640adven)
Κώστα (ktm640adven)
Σπύρο(raptor700)
Χάρη (ktm400exc)
Ktm_isa (ktm125exc)
Φουλάρισμα βενζινούλα-λαδάκι, τσεκάρισμα λάστιχα και GO GOO GOOO!!!
Χώμα λοιπόν μπαίνουμε απο Χαιδάρι μεριά.
Λέμε για ΤΗΝ σκόνη! 'Ολα τα μηχανάκια σηκώναμε αλλά αυτό το γουρούνι !!!!
Σπύρο για το γουρουνάκι σου λέω, μην κάνεις το κινεζάκι! :)))) χαχαχα.
Έχουμε ήδη μπεί σε ένα γνωστό κομμάτι μές την φλαταδούρα, κοιτάω πίσω και δεν βλέπω τον Κωστή.
Ο Κωστής άφαντος.
Ωχ λέω!
Θυμήθηκα πως στο βενζινάδικο μου είχε πεί πως ο συμπλέκτης νέκρωνε, αλλά δεν δώσαμε ιδιαίτερη σημασία βρέ λές ?
Ειδοποιώ τους μπροστινούς να σταματήσουν και γυρίζουμε πίσω να δούμε τί έγινε.
'Οπως το φαντάστηκα, έμεινε απο συμπλέκτη.
Πήραμε υγρά και το φτιάξανε ο Σπύρος σε συνεργασία με τον Κωστή.
Πολύ φλαταδούρι ωρέ παιδάκι μ΄, αρχίζω να μην την παλεύω με τίποτα όμως.
Σκεφτόμουν να κάνω ενα ''χράου'' και να γυρίσω πίσω.
ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΑΛΛΗ ΕΥΘΕΙΑ.
Λίγο πρίν ολοκληρώσω την σκέψη μου, λές και ηταν μές το μυαλό μου, έρχεται πλάι μου ο Χάρης και μου λέει για 3η φορά Κατερινάκι πάρε σε παρακαλώ το 400 αρι.
Έτσι και έγινε.
Το πήρα, το άνοιξα, και δεν γύρισα καν πίσω να κοιτάξω τίποτα λέμε.
Το χάρηκα με την ψυχή μου σε αυτό το κομμάτι.
Ωραίο και το 400αράκι, ελαφρύ, με γκάζι, καλά φρένα και άψογες αναρτήσεις.
Φιλικό και το διορθώνεις εύκολα σε μια λάθος κίνηση.
Το συμπάθησα απο την πρώτη στιγμή που το καβάλησα, κάτι όμως δεν μου άρεσε.
Μάλλον έχει πολύ χαμηλό αέρα στο πίσω λάστιχο σκέφτομαι.
Ο καθένας όπως τον βολεύει, συνεχίζω την σκέψη μου και δεν δίνω και πολύ σημασία.
Κυνηγάω τον Άλεξ, και χαίρομαι τόσο πολύ που μπορώ να ακολουθήσω άνετα πιά.
Μου θύμισε την ''πριγκιπέσσα'' μου απίστευτα πολυ εκείνη η στιγμή.
Ο Κώστας ακολουθούσε άνετα όρθιος επάνω στον adven.
Το χεις λέμε φίλε μου! :)
Ο Άλεξ και ο Σπυράκος άπιαστοι, ο Χαρούλης πίσω χαροπάλευε με το κατσικάκι(125), και ενας πακιστανός τον πείραζε μέσα απο κάτι χωράφια, χαχαχα..
Ο Άλεξ είχε φύγει μπροστά και ακολουθώ απο πίσω με το 400αράκι, είχε σηκώσει τόση σκόνη που δεν βλέπω ούτε στο μισό μέτρο όμως θέλω να ακολούθησω, ανοίγω +70-80-90-100+ ώσπου νιώθω τον μπροστινό τροχό να έχει βρεί κάπου και πάω να το χάσω, ενας σιδερένιος σωλήνας (που ποτίζουν τα χωράφια), δεν τον έχω δεί, οεο το έσωσα !!!
Για να ηρεμήσουμε λίγο.
Κλείνω το γκάζι και αφήνω να φύγουν μπροστα τα παιδιά.
Έχουμε φτάσει στο πιστάκι της Θήβας όπου εκεί διαπυστώνω αυτό που δεν μου άρεσε στο 400αράκι, πίσω λάστιχο,είναι πίτα φφφφφφφφφ!!!!
Εκεί είναι μαζεμένοι διάφοροι μοτοκροσάδες που κάνουν προπόνηση, και ένας γνωστός μου που μόλις πήρε το επόμενο yamahaki και κάνει την 2η προπόνηση για να τρέξει την νέα χρόνια.
Να είναι καλά τα παιδιά μας δώσανε σαμπρέλα και κάναμε την δουλειά μας.:)))
Ολα τζέτ!
Καλές σας προπονήσεις και καλούς αγώνες να έχετε όλοι σας.
Τα πλάνα μας αλλάξαμε, τα χλμ λιγότερα, και η διαδρομή διαφορετική.
Χάσαμε αρκετό χρόνο με τα 2 απρόοπτα και ποιός ξέρει αν συμβεί και τίποτα άλλο.
Ας γυρίσουμε σε μονοπατοκαταστάσεις γύρω απο Θήβα.
Έτσι και έγινε.
Κάπου εδώ για μένα προσωπικά αρχίζουν τα καλά.
Αυτά που αρέσουν στα κατσικάκια.
Άμμος, πέτρα, νεροφαγώματα, ανηφόρια, κατηφόρια, σαθρά κομμάτια, λασπολακκούβες, και άγιος ο θεός.
Είχα ξαναπάει πρίν πολλούς μήνες με πριγκιπέσσα, ήταν η πρώτη βόλτα μου μετά το ατύχημα.
Θυμάμαι πως κάθε λίγα χλμ σταματούσαμε γιατί δεν μπορούσα να πατήσω τον συμπλέκτη απο τον πόνο (Λόγο χτυπημένου νεύρου στο χέρι), πώς περνάει έτσι ο καιρός ?
Τόσο κοντά και αντίστοιχα τόσο μακριά όλα αυτά.
Την σκέψη μου την σταματάει ο Άλεξ, έρχεται πλάι μου και με ρωτάει αν θέλω να μπούμε στο ρέμα, μου διευκρινίζει πως δεν βγαίνει, και αν είναι να πάμε μέχρι το τέλος του και να γυρίσουμε.
Χαμογελάω και του μουρμουράω '' και το ρωτάς'' ?
Ξέρω πως αξίζει να το κάνουμε αυτό το κομμάτι.
Πάαααααμε, άμμος, πέτρα πόδια πάνω-κάτω-γκάααααααααααααζι να μην κολλήσει και όμορφα φτάνουμε ως το τέλος του ρέματος.
Αξιοπρεπέστατα όλα τα παιδιά ακολουθούν, τα εύγε μου στον Κωστή μας που με σλίκ λάστιχα ακολούθησε! :)))
Εδω όμως θέλω να δώσω τα πολλά μπράβο μου στον Σπυράκο, που με το γουρούνι πέρασε τα πάντα χωρίς να μασήσει πουθενά, λέμε για τιμόνι.
Πίστευα πως θα γυρνάγαμε πίσω γιατί δεν θα έβγαινε, μα με διέψευσε για ακόμη μια φορά.!
Σπυράκο, μου χρωστάς το 700 αρι για μεγαλύτερη βόλτα και για κόλπα και ανάποδα αα ?
Θα μάθω και γω! :))
Τι γκάαααααααζι έχει τούτο ωρε ?
Πω πω, θα σας πώ παρακάτω.
Το χάρηκε η ψυχούλα μου αυτό το κομμάτι ...
Μετά απο αυτά τα μοναδικά κομμάτια, που είναι απο έναν αγώνα της Θήβας (τα σήματα υπάρχουν ακόμη), φτάνουμε σε ενα καλό ανηφοράκι.
Δεν με φοβίζει, το έχω περάσει στο παρελθόν χωρίς τούμπα με την πριγκιπέσσα, με το κατσικάκι θα μου είναι ακόμη πιο εύκολο, όμως πίσω υπάρχουν 2 adven και 1 γουρούνι.
Θυμάμαι τα μάτια του Κώστα οταν το αντίκρυσε, χαχαχα.
Δεν το ανέβαινω με τίποτα λέει!
Θυμάσαι Κωστη ?
Μπορείς να το ξεχάσεις άραγε αυτό το ανηφοράκι?
Πρώτος ο Άλεξ, βγαίνει η αλυσίδα στα μισά της ανηφορας και το πετάει κάτω να μην χτυπήσει.
Το κατσικάκι μου εύκολα στην κορυφή.
Του Κωστή πήγε να το ανεβάσει ο Άλεξ αλλά και απο αυτό βγαίνει στα μισά η αλυσίδα, βοήθεια και επάνω και τούτο!
Ήρθε η ώρα του γουρουνιού, όλοι απο ενα χεράκι, ιμάντα και επάνω όμορφα ....
Επόμενος ο Χάρης με το 400 αρι, κάπου κολλάει του βγαίνει νεκρά μάλλον αλλά το σώζει και συνεχίζει στην κορφή πιά.
Πτώματα πιά .. :)))Που μπλέξαμε με τούτους θα σκέφτονται απο μέσα τους.χαχα
Ώρα να επιστρέφουμε γιατί δεν αργεί να νυχτώσει και πρέπει να μαζέψουμε χιλιόμετρα.
Σε κάποιο σημείο πάμε μπροστά εγω και ο Σπύρος και χανόμαστε με τους άλλους.
Φτού πάλι πίσω μας περιμένανε, έπρεπε να στρίψουμε απο την άλλη μεριά
Όταν παίρνω φόρα-φορα-κατηφορά και ο εντουράς ο ίδιος δεν με σταματά, χαχα!
Μου έδωσε΄το γουρουνάκι και μου λέει θέλει μαγκιά!
Τούτο που λέτε έχει κουμπί δεν έχει το γκάζι που ανοίγουμε, και η συνήθεια με έκανε όλο να το ξεχνάω, πολύ γέλιο, χαχαχα.
Καλά λέμε για γκάζι όχι για άστεια!
Η 2α του ειναι η 5η μου άνετα κιόλας!
Συνεχίζουμε και σε μια φάση με σταματάει ο Άλεξ και μου λέει έχει ένα απότομο σαθρό κατηφόρι, τί λες? Και το ρωτάς? Απαντάω.
Και έτσι ξεκινάμε.
Δεν μπορώ να κόβω πολύ στα κατηφόρια, και έτσι περνάω απο πλάι τον Άλεξ και κατεβαίνω, ακολουθεί ο Άλεξ, ο Χάρης, ο Σπύρος και συνεχίζουν. Περιμένω τον Κώστα, βλέπω πως του έχει μείνει λίγο και εκείνη την στιγμή βλέπω να πετάει το μηχανάκι πάνω σε κάτι τεράστιες πέτρες.
Ωχ, σκέφτομαι απο μέσα μου.
Ανεβαίνω πάνω και τον ρωτάω αν χτύπησε, μου λέει οχι.
Βλέπω πως στεναχωρήθηκε, έσπασε το μπροστινό φτερό.
Χαζότουμπα ηταν αλλά όλοι κάπου εκεί τα σπάμε,στα πιο τρελά σημεία.
Κωστή, ήθελε να την θυμάσαι και ήθελε να σε προκαλέσει για να την ξαναπάς.
Τι λές ? Πότε ξαναπάμε να τις δείξουμε πως ΤΗΝ ΕΧΟΥΜΕ χαλαρά!!!
Έχω φάει τουμπίδια εγω.........Έτσι ειναι το εντούρο, σε πεισμώνει για να ξαναπάς στα κομμάτια που δεν έβγαλες για τον οποιοδήποτε λόγο την επόμενη.
Τα μηχανάκια ας χτυπάνε, εμείς να είμαστε καλά για να τα φτιάχνουμε και να τα ξανασπάμε!:)
Τελικά το δέχτηκε και έφυγε η μελαγχολία απο το πρόσωπο του.
Μετά την 2 στροφή έχω θέα έναν υπέροχο-μοναδικό κόκκινο ουρανό.
Ο ήλιος μας χαιρετούσε με εναν μοναδικό τρόπο αργά, σταθερά πίσω απο εκείνο τό άγνωστο μακρινό βουνό.
Πόσο θα ήθελα να βρισκόμουν εκεί πλάι του, πίσω του, γύρω του, μπροστα του να το εξερευνήσω και να έχω μαζί μου τον ήλιο που φεύγει.
Έχωφύγει μπροστά γιατί γκρρρρρρρρρρρ, σα να φάγαμε αρκετή σκόνη απο τον Άλεξ και τον Σπύρο με το γουρούνι!
Σειρά σας λοιπόν!Όπου λακκούβα με νερό και εγώ μέσα ο μόνος που ακολουθούσε το πάτημα μου ηταν ο Σπύρος, ολοι οι άλλοι ατσαλάκωτοι και γυαλισμένοι.
Μπαίνω σε εναν λασπω_Πυλο_Βαλτο, το κατσικάκι άνετα μα πίσω ο Σπυράκος κολλάει, χαχα
Μπρός-πίσω το γουρούνι και συνεχίζει!
Μετά απο μια όμορφη, γεμάτη, παρειστικη ημέρα και αφού έχει βραδιάσει και τα στομαχάκια μας γουργουρίζουν φτάνουμε στο χαιδάρι και μπάινουμε σε ενα ταβερνάκι (ΟΑΣΗ).
Πίνουμε λίγο κόκκινο κρασάκι, τρώμε, λέμε τις εντυπώσεις μας, ρίχνω κάτι λάδια στο πάτωμα (μην γελάς Άλεξ), χαχαχα και ώραγια σπιτάκι, μπλούμ και ξεκούραση!
Καλά χλμ σε όλους μας.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ολα τα παιδιά για την βόλτα ...
