Έρχεται ΣΚ, σκέφτομαι …
Δεν θα το αφήσω με τίποτα να περάσει έτσι …, απλά έτσι ...
Μου έχει καρφωθεί στο μυαλό να πατήσω ξανά με πριγκηπέσα ‘’χώμα’’.
Που ανάποδα ο κόσμος να γυρίσει, σκέφτομαι Παραμονή Πρωτοχρονιάς, θα πάω!
Έτσι και έγινε …
Κάπως έτσι δηλαδή.
Αλλιώς τα σχεδίαζα και αλλιώς ήρθαν …
Προ ημερών μιλάμε με φλαράκ alx, του λέω, θα πάμε χώμα τώρα που έφερα την πριγκηπέσα μου ? Α ? Α ? Α ?
Όχι με λέει, δεν είσαι έτοιμη ακόμη, ούτε η πριγκηπέσα σου είναι.
Μόλις με είπε όχι, ήταν λες και απλώθηκαν τα σύννεφα όλου του κόσμου πάνω μου.
Οκ τον λέω!
Γώ θα πάω …
Καλά λέει, πάνω από το πτώμα μου …
Ναι, καλά λέω.
Θα με δανείσει τις επιγονατίδες αύριο ?
Οκ λέει, να στις δανείσω, που θα πάς ?
Βόλτα, Ανάβυσσο, και θα δείξει …
Την ίδια ημέρα λοιπόν ο κύριος κανόνισε να πάμε Λιβαδειά-Παρνασσό-Υλίκη …
Ήταν να φύγουμε πουρνό-πουρνό κατά τις 08.00, αλλά πάλι έκανα τα χουζούρια μου.
Ξεκινάμε λοιπόν, με ένα μηχανάκι χωρίς μπροστινό, με σκληρό συμπλέκτη σαν κούτσουρο, με 2 μηχανάκια χωρίς λάστιχα, με 2 μηχανάκια χωρίς μπαταρίες.
Ο Θεός βοηθός, λέω μέσα μου, και παίρνω μαζί ιμάντα, τάιαραπ, πολλές μανέτες, και ότι άλλο μπορώ να σκεφτώ σε περίπτωση στραβής.
Και η εξάτμιση της ακούγεται, όπως τότε …
Είναι σαν χθες, που ξεκινήσαμε και πηγαίναμε στα Ψαχνά ..
Το συναίσθημα όμως είναι ακόμη πιο έντονο ..
Ανυπομονούμε και οι 2 να πατήσουμε τους μπροστινούς μας τροχούς στο πρώτο χωματάκι.
Στάση στο βενζινάδικο, να γεμίσουμε βενζίνη, και να δούμε υγρά ψυγείου.
Είμαστε κομπλέ …
Το χαμόγελο και των 2 ολοφάνερα ευτυχισμένο ..
Μπαίνουμε λοιπόν πριν το πιστάκι της Θήβας, όπου χαιρετάμε κάτι χωμάτινους και ψάχνοντας έναν φίλο που θα πήγαινε εκεί για προπόνηση, αλλά μπα …
Περάσαμε από το πεδίο βολής, και συνεχίσαμε στο γνωστό ρέμα της Θήβας …
Είναι λοιπόν το γνωστό ρέμα που έχει χρησιμοποιηθεί στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εντούρο και στο Άττικα
Πηγαίνοντας, σταματάει και μου λέει έχω να σου κάνω ένα δωράκι!
Τι ? Λάσπη ? Λέω φωνάζοντας !
Θα δεις μου λέει, και συνεχίζουμε ..
Ανυπομονώ …
Και μόλις φτάσαμε σε ένα κομμάτι που είναι στρωμένο με άμμο …
Ορίστε το πρώτο σου, μου λέει!
Εδώ είμαστε λέω, καλά τουμπίδια !
Τελικά η πριγκηπέσα το έβγαλε αξιοπρεπέστατα χωρίς καμία ξάπλα!
Το κομμάτι πραγματικά πολύ καλό!
Και πιο κάτω φτάνουμε στην τρύπα του Καρατζαφέρη θα την ονομάσω, γιατί δεν έχει όνομα !!!
Εκεί που λέτε δεν πάει πιο πέρα.
Α χα χα.
Εδώ θα γελάσει ο κάθε πικραμένος.
Να σε δω πως θα γυρίσεις το θηρίο σου, τον λέω!
Γάματα μουρμουράει.
Πάμε πιο κάτω, να κατέβουμε, και έχει ένα σημείο ‘’εξαιρετικό’’, ανηφόρι, αριστερή στροφή και κατηφόρι, άψογο !!!
Στάση για τσιγάρο, και μιλάμε για την διαδρομή.
Τα πρόσωπα και των 2 έχουν απίστευτη ηρεμία, χαρά και ενθουσιασμό.
Η ημέρα θα κυλήσει πανέμορφα, είναι φώς φανάρι …
Μπαίνουμε σε κάτι κομμάτια στενά, που πραγματικά αξίζει να τα πατήσουν όλοι.
Μερικές εικόνες μιλούν απο μόνες τους ....
Εξαιρετικό κομμάτι ...
Αναμνηστικές φωτογραφίες με τα ζώα (από το παρελθόν) του ρέματος ..
Έλα γκάζι και ανεβαίνουμε λέμε …
Στάση στο πεδίο βολής του πυροβολικού της Θήβας.
Τούτα είναι οι στόχοι …
Θα σας το αποδείξω σε επόμενες φωτογραφίες, πως κάποιες ομορφιές είναι μοναδικές και αντικατάστατες.
Φτάσαμε Υλίκη ..
Να πω τι έπαθες ? Ε ?
Γελάς … ?
Μου το χρωστάς που δεν μιλάω …
Να το θυμάσαι !
Χρωστάς βόλτα στα Άγραφα …
Όλη χωμάτινη και 3 ήμερη.
Συνεχίζουμε στο ‘’παραμυθένιο μονοπάτι’’, όπως το ονόμασα.
Στρωμένα κίτρινα φύλλα παντού ανάμεσα από τα πράσινα δέντρα, μια ευθεία που σε κάνει να ονειρεύεσαι κοιτώντας την!
Οι φωτογραφίες απλά το αδικούν, όσοι έχουν πάει, γνωρίζουν.
Και καπάκι πάμε και σε μια απίστευτη ασχήμια ...
Και συνεχίζουμε για να βγούμε Αλίαρτο.
Και τι αντικρίζω ?
Σκουπίδια και άγιος ο Θεός.
Μια χωματερή, μετά από αυτά τα πανέμορφα τοπία.
Έχω να πω ντροπή στον Δήμο Αλιάρτου και σε όλους τους υπευθύνους!
Και επειδή με χάλασε προσωπικά όλο το θέαμα θα στείλω e-mail και θα μπω στις σελίδες τους να τους στολίσω.( Και που έστειλα τί έγινε ? Τίποτα απολύτως τίποτα, ανεύθυνοι)!
Δεν επιτρέπετε να υπάρχουν όλα αυτά σε ένα τόσο όμορφο μέρος.
Έλεος ..
Αφήνω την αρνητική εικόνα και συνεχίζω ...
Στάση στην Λειβαδιά, για έναν πρωινό καφέ, ετοιμάζουμε τα σχετικά και ξεκινάμε!
Ξεκινάμε για Προφήτη Ηλία και παιχνίδι μες τις λάσπες !!!
Γίναμε σαν τα γουρούνια, οι μηχανές μας είναι οι πιο άθλιες των Αθηνών αυτήν την στιγμή, για τα μάτια των άλλων, μα για τα δικά μου, οι ομορφότερες!
Το πρώτο τουμπίδι ήρθε !
Άντε και ανησύχησα, ακόμη ?
Οκ, δεν έπεσα εγώ, το άφησα και έπεσε και έτσι δεν χτύπησα, αλλά το κρύο νερό που σκέπασε τις μπότες με έκανε να νιώσω που βρίσκομαι μετά από 6 μήνες αποχής!
ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΣΤΑΘΕΡΟ !!!
Πιάνουμε ένα κομμάτι άγνωστο, που θυμίζει πολύ, σε άνοιξη θα έλεγα πως φέρνει, το ‘’παραμυθένιο μονοπάτι’’, μόνο που αυτή την φορά, έχει κάτω γρασίδι και είναι ανάμεσα πολλά δέντρα …
Έντονο χρώμα, που η ομορφιά του σε τυφλώνει ..
Και μένουμε από μπαταρία …
Ποια σε έσωσε alx? Γώ !
Ο καλός ο εντουράς ξέρει και άλλο μονοπάτι λοιπόν!
Δένουμε ιμάντα στην πριγκηπέσα, και τραβάει το θηρίο να πάρει μπροστά.
Δεν ήθελε και πολύ …
Σιγά να μην μας χάλαγε τα σχέδια μια μπαταρία …
Συνεχίζουμε στις αντιπυρικές του Παρνασσού …
Θεέ μου, τι απίστευτο θέαμα είναι αυτό που βλέπω ?
Πρέπει να είναι τουλάχιστον 20 χλμ οι αντιπυρικές ζώνες …
Είναι λες και είναι από τάπητα, λες και όταν θα τις αγγίξεις με το χέρι σου θα πιάσεις βελούδο ..
Πόση ομορφιά υπάρχει και μένει όταν λείπει ο άνθρωπος …
Ο Epi, του έδωσε και κατάλαβε, τέρμα το γκάζι, και έφυγε !!!
Εύχομαι να έρθουν και άλλα πολλά χλμ …!ΧΩΜΑΤΙΝΑ !
