Προπόνηση ανάρρωσης σε κάτι πιστάκια της Βαρυμπόμπης ''2009''

Οι ημέρες της ανάρρωσης θα φτάσουν κάποια στιγμή στο τέλος τους ..
Τα συναισθήματα αρχίζουν και πάλι να γίνονται μέρα με την μέρα όλο και πιο έντονα για εκείνη την πρώτη Κυριακή που η πριγκηπέσα μου (ΚΤΜ) θα με συντροφεύει και πάλι στα βουνά …

Θυμάμαι την ημέρα που με χτύπησε εκείνο το φορτηγό πλαγιομετωπική (16.06.09), ένα από τα πρώτα πράγματα που σκεφτόμουν όσο ήμουν στον αέρα, και χτυπώντας στο φορτηγό, ήταν πότε θα μπορέσω ξανά να καβαλήσω και να χωθώ ανάμεσα στα δάση, μες στις λασπουριές ..

Μου έχει λείψει τόσο πολύ το να ανέβω στην μηχανή μου και να ξεκινήσω χωρίς κάποιο προορισμό, δεν περιγράφετε με λέξεις, είναι τόσο φτωχές …

Η σκέψη μου αυτήν την στιγμή τρέχει, τρέχει στα ατέλειωτα ταξίδια που κάναμε.

Θυμάμαι εκείνα τα ατέλειωτα κρύα που τρώγαμε τους χειμώνες για να πάμε από Αθήνα-Κομοτηνή.
Όλα τα άκρα είχαν παγώσει, η ευχαρίστηση του ταξιδιού όμως ήταν τόσο μεγάλη που όλα μας φαινόντουσαν ασήμαντα μπροστά στα χλμ και στις εικόνες που βλέπαμε κάθε φορά, μπροστά στις ατελείωτες βροχές, μπροστά στα ατελείωτα ξημερώματα που βλέπαμε και κάθε φορά ήταν λες και ο προορισμός μας ήταν διαφορετικός.

‘’Οι βόλτες στο βουνό’’ ..

Πώς μπορώ να αφήσω πίσω μου τις τούμπες, τα ανηφόρια που μόλις ανέβαινα ένιωθα λες και κατέκτησα όλο τον κόσμο ..

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα ποτάμια και τις αμμουδιές που πέρασε το ΚΤΜ και δε με πρόδωσε λεπτό?

Πώς μπορώ να αφήσω πίσω μου το ‘’όνειρο’’ που με κάνει ευτυχισμένη ?
Πώς μπορώ να ξεχάσω τα αμέτρητα χλμ, ανάμεσα σε εκείνους τους φανταστικούς γκρεμούς ?
Πώς μπορώ να αφήσω πίσω αυτήν την ανυπομονησία, αυτόν τον ενθουσιασμό, αυτόν τον έρωτα που δεν έχει ξεθωριάσει ούτε στιγμή από την καρδιά μου ?

ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ….

Έφτασαν οι μέρες που η ευτυχία μου αρχίζει και ξεχιλίζει, σε βαθμό που ούτε καν εγώ η ίδια μπορώ να φανταστώ …

Μπορώ και πάλι να ξαναζήσω το όνειρο μου …

Και πάλι ‘’ένα’’, εγώ και εκείνη …

Πόση ευτυχία μπορεί να αντέξει η ψυχή μας Θεέ μου ?

Αυτά τα λίγα, έτσι απλά για να θυμόμαστε και αυτό το στάδιο της ζωής μας …

Εύχομαι καλά χλμ σε όλους και να θυμάστε πως οι δυσκολίες της ζωής είναι για τους ανθρώπους που ποτέ δεν διαλέγανε εύκολα μονοπάτια …

Λίγες φώτο, απο την πρώτη μου επαφή ''ξανά'' με τον χωμάτινο παράδεισο ..
















http://www.youtube.com/watch?v=TxIjy8akGy8




Αναμνήσεις, απλά αναμνήσεις .... 

Εντουρόβολτα πρός Μαραθώνα 25.03.2009

Ομάδα μας : Epi, Vaggelis V4, ktm_isa
Μοτοσικλέτες μας : Husky 250, Dr 250, Ktm_Lc4 640
Ωρα εκκίνησης : 09.30
Φουλάρισμα βενζίνης, τσεκάρισμα αέρα κλπ : Βαρυμπόμπη
Προορισμός : Μαραθώνας ..

Και το λοιπόν ξεκινήσαμε Βαρυμπόμπη και περάσαμε από Βασιλικά, Δροσοπηγή, Καλιφόρνια, Καπανδρίτι εώς λίμνη Μαραθώνα …

Eίπαμε να μοιραστούμε τις λίγες όμορφες ξεχωριστές στιγμές που ζήσαμε σήμερα …
Πραγματικά, ηταν μια διαδρομή, που αν και λίγη (λογο απρόοπτων καταστάσεων), ηταν ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΑ …
Ξεκινώντας λοιπόν ….
Στο σημείο συνάντησης !
Ο Δασκαλάκος δοκιμάζει το Husky, πίνει το γαλατάκι του, τρώει την μπανανούλα του, άααααααααααααντε Δασκαλάκοοοοοοοοοοοο πάμεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε !!!

Kαι βλέπουμε λοιπόν τα πρώτα βήματα _ πατήματα απο Δασκαλάκο μας ..

Είμαστε σίγουροι (Epi-Ktm_isa), πώς έτρεχε σε αγώνες Enduro ..

Και λίγο αργότερα, είδαμε κάτι συναδελφάκια χωμάτινα, με ΚΤΜ, με γουρούνες, άλλοι κολλημένοι στο ανηφόροι, άλλοι αέρα-πατέρα επάνω, και ο Άλεξ, έδωσε ρέστα μαζί με τον Χάρη ....

                                                   Κάτω βλέπουμε και το γουρουνάκι ... !

(Καλά σας χωματο_χλμ παιδιά)

                                 Αραλίκι, και ξάπλες, συντροφιά με ένα τσιγάρο στο γρασίδι και .....

... βούρρρρρρρρρρρρρρρρρ, συνεχίζουμε λέμεεεεεεεεεεε!!!

Το βάπτισμα του πυρός ... !

                                                         Παρουσιάζουμε Vaggelis V4 ...

Και ομως, σας το δηλώνω εγω, σε λίγο καιρό, ούτε με το Dr 250 θα τον φτάνουν κάποιοι ... , το χει πάρει φούλ προσωπικά λέμε, που θα πάμε την Κυριακή καλό μ΄?
ΦΥΓΑΜΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!
Όποιος θέλει, ο Δασκαλάκος μας αναλαμβάνει μαθήματα !!

                                           Και στην όχθη της Λίμνης λοιπόν ...

                            Ο Δασκαλάκος όσο εμείς πάφ-πούφ, πήρε το dr_άκι και αλώνιζε ..!!!!

Έφαγε την λάσπη της ζωής του λέμε ...

                                                             Η δεξιά πλευρά ηταν ...
                                          Μα μου αρέσει να παίζω μές τα νερά, τί να κάνω ?

Στάση στην Λίμνη Μαραθώνα ...

     Epi, συζητώντας με κάτι παιδάκια για βρούμ ...

Για καφεδάκι μείς (Ελληνικό, διπλό με γάλα) ...

Το λασπο_παπάκι μ'  :-)

Ο Δασκαλάκος μπροστά μάχημος ...

Αλλά κάποιες τον μάτιασαν και ...... γκούχ ......
Μας έσπασε η μανέτα του δασκαλάκου σε ένα τουμπίδι και άτα καπούτ, δεν πειράζει, κρατάμε περισσότερο ''θέλω'' για την επόμενη φορά ...

                                                           Άντε και σε καλύτερα ...

Eντουράδα σε εναν ''Αφιλόξενο Τόπο'' ... 30.07.2009

''Χαιδάρι-Μόρνος-Απρόπυργος-Ελευσίνα-Δερβενοχώρια-Αγωγός Φυσικού Αερίου-Κακιά Ώρα''

Αυτός είναι ο μοναδικός τίτλος που θα ταίριαζε σε αυτήν την μονοήμερη απόδραση μας.

Είχα να πάω βουνό 3 βδομάδες (Σάλταρε το μυαλό μου), το μέρος ηταν κατάλληλο για να ''βγάλω'' όσα είχαν μαζευτεί μέσα μου.

Μεσημέράκι γύρω στις 2 βαράει το τηλέφωνο, sms, epi:

'' Στις 3 και να είσαι κάτω '' ..

Δεν μπορώ να βρώ τις κατάλληλες λέξεις για το συναίσθημα αυτής της ημέρας ...

Δεν ηταν οπως τις άλλες φορές.

Είχε μια μελαγχολία, μηδαμινή δύναμη, και ελάχιστη αισιοδοξία ..

Στις 3 παρά ήμουν έτοιμη, ο καιρός ζεστός, ο ήλιος ανηπόφορος, αλλα δεν έδωσα κάν σημασία, για μένα ηταν οπως πρίν 2 μήνες ..(Όλα στο μυαλό μας ειναι).

Ξεκινάμε λοιπόν ..

Δειλά-δειλά είμαι δίπλα στον epi, μπαίνουμε χώμα πρός το Χαιδάρι, πάνω απο Δαφνί και ξεκινάμε ...

''Για όσους ενδιαφέρονται να κάνουν την διαδρομή'' :

Ακολουθήσαμε τον Περιφερειακό Χωματόδρομο πρός το όρος ''΄δεν ξέρω πως λέγεται''.

Περάσαμε πάνω απο την λίμνη Κουμουνδούρου και μετά κάναμε ένα κομματάκι άσφαλτο μέσα απο τα διυλιστήρια Απρόπυργου.

Διασχίσαμε λεωφόρο Νάτο, περνώντας πάνω απο Αττική Οδο και ξαναμπήκαμε χώμα στον Μόρνο, (στο υψος του Ασπρόπυργου), απο εκει βγήκαμε Δερβενοχώρια , και κάναμε τον κύκλο.

Η διαδρομή απο Δερβενοχώρια, δεν βγαίνει, αλλα ''ΣΤΟΧΟΣ'' epi-ktm_isa, είναι αν την βγάλουν, έτσι epi ?

Τέλος πιάσαμε τον Αγωγό του φυσικού αερίου (με τις κίτρινες ταμπελίτσες λοιπόν) ..

Για πάμε αυτές τις 5 πάνω σειρούλες, να τις προσθέσουμε συναισθήματα, σκέψεις, προσπάθεια, πείσμα, χαμόγελα, κ.ο.κ. ..

Η σημερινή μας απόδραση είχε πολύ ''ΠΕΤΡΑ'', πέτρα να χαρεί η ψυχούλα σου ...

Δεν θυμάμαι καθόλου στην διαδρομή μας μονοπατάδα με χώμα, αλλα μπορώ να πώ πως με ενθουσίασε το κάθε κομματάκι που πατήσαμε.

Δύσκολα κομμάτια, πρέπει να μάθεις να διαβάζεις καλά τα πατήματα, ένα λαθός σε καθυστερεί, και σίγουρα θέλεις την βοήθεια του άλλου ..

Στον ουρανό ελάχιστα σύννεφα μας ακολουθούσαν, δεξιά-αριστερά μας δέντρα, πεύκα, τσουκνίδες, βράχοι, ένα άγριο τοπίο ...

Μόνιμη συντροφιά μας, ο ζεστός ήλιος, που απλά τον δεχτήκαμε στην παρέα μας, χωρίς κανένα παράπονο.

Το σημερινό πράσινο, έχει μια γλυκιά αγριάδα, που σου δίνει περισσότερο πείσμα ..

Δεν σου δίνει την άνεση να σταματήσεις να χαζέψεις ''καμία ομορφιά'', ''κανένα λουλούδι'', ''κανένα ποτάμι'', ''κανέναν Αετό'' ...

Ακόμη και τα δέντρα, είχαν μια άγρια ομορφιά, ριζωμένα πάνω σε ενα ξερό_χωμα ..

Η διαδρομή προκαλεί τον καλεσμένο, (...) Πώς ?

Με το να τον βάζει, όλο και σε πιο δύσκολα κομμάτια ...

Με το να μας πεισμώνει πως κάπου θα υπάρχει κάποια έξοδος ..

Με το να σε κάνει να διασκεδάζεις, εκεί που άλλος θα σε έλεγε ''τρελό'' ..

Το κομμάτι που με ενθουσίασε ηταν το ''χαντάκι του Αγωγού'', αυτό που πιασαμε τον Αγωγό του Φυσικού Αερίου, ένα κατηφόρι άλλο πραγμα, μές την πέτρα και μες την σαθρότητα, ''να το βλέπει εντουράς και να γίνεται στριτάς'' ηταν η φάση ...

Μια στάση για ένα τσιγάρο, λίγο νεράκι βρε αδερφέ μετά απο το κατηφόρι της τούμπας, απέναντι απο την '' απάτητη αντιπυρική ζώνη '' !

Ο Epi έχει καθήσει πάνω σε ενα βράχο και εγώ απέναντι ακριβώς κάτω, σε όσο ''δήθεν'' χωματάκι υπήρχε.

Κοιτούσαμε ''απλά'' το ανηφόρι ..

Μου μουρμουρούσε για την ημέρα που ''ΠΑΛΕΨΕ'' να το ανέβει, αλλα ....

Δεν πειράζει όμως, ίσως σε αυτές τις ανηφόρες να ανεβάινουν οι φίλοι που χάσαμε πάνω στις 2 ρόδες, απαντώ... (...)
 

Και συνεχίζουμε λοιπόν, πολύ κάτσαμε, ήρθε η ώρα να πιάσω την πριγκιπέσσα και να την πάω πιο κάτω, εκεί που ηταν το husky.

Πίνω σάν νέρο, μέχρι την τελευταία σταγόνα, την κάθε συμβουλή που μου δίνει ο Epi για τον τρόπο που πρέπει να ανέβάζω την πριγκιπέσσα απο βράχο σε βράχο ..

Βρίσκουμε το πάτημα, πρώτα να σκαλώσει ο μπροστά, μετά ο πίσω και (...)

Τα καταφέρνω, χωρίς να μου χτυπήσει η μικρή μου, συνεχίζουμε ...

Πηγαίνουμε και μου δείχνει ενα σημείο που μόνο με σχοινιά κατεβάζεις τις μηχανές εκεί κάτω ...

Του λέω, ''ΚΑΤΕΒΑΙΝΟΥΜΕ'' ?

Με κοιτάει όλο απορεία και λέει: ''τί λές κοριτσάκι μου'' ?

Τί λέω ? Να κατέβουμε λέω.

Δεν μπορούμε μουρμουράει, και μου κάνει νεύμα να ακολουθήσω ..

Τον ακολουθώ λοιπόν, και με πηγαίνει γύρω-γύρω, για να δώ το ''σημείο'' που ήθελα να κατέβω.

Ντάτσι, τελικά δεν κατέβαινει έτσι .. Είχες δίκιο. (Ξεροκέφαλη ktm_isa)

Συνεχίζουμε πρός Δερβενοχώρια, καλή φάση η διαδρομή.

Να πηγαίνεις μές την πέτρα, να πηγαίνεις, να πηγαίνεις και τελικά να βλέπεις στο τέλος πως δεν πάει πουθενά.

Άντε ξανά πίσω να βρούμε σημείο φυγής!

Μακάρι να είμαστε καλά, να πάμε να βρούμε απο που στην ευχή βγαίνει αυτό το πράγμα απο εκεί ...(Άντε να ανοίξουμε καμιά διαδρομούλα κ μεις)

Παραδέχομαι πως ηταν δύσκολο, αλλα παραδέχομαι πως η αισιοδοξία μου, που βρήκα στην πορεία και το πείσμα με έκανε και το πάλεψα, όσο μπόρεσα.(epi, μην μιλάς, δεν έπεσα μόνο εγω λέω) !!!

Γκούχ ...!..

Και εντουράς χωρίς τουμπίδι δεν υπάρχει σε λέω!

Εγω πάντως ανυπομονώ να ξανα_παω στο ίδιο μέρος ....

Φτάνουμε σε σημείο, που δεν πάει ούτε μπροστά, ούτε πίσω ..

Μου λέει δεν πάει, πρέπει να γυρίσουμε, αλλά και να γυρίσουμε πάλι δεν πάει ..

Οκ, ας το κατεβάσουμε με τα χέρια μουρμουράω, δεν το σκέφτεται κάν, συμφωνεί, και κατεβάζει το husky ..

Λέει περίμενε να κατεβάσω το δικό μου πρώτα (το είπε στάνταρ για να μην του έρθει καμιά πριγκιπέσσα στο κεφάλι σας λέω, χαχα).

Έτσι και έγινε, μέχρι κάποιο σημείο ''ΓΩ'', μετά ήθελε χέρια έμπειρα, και γρατζουνισμένα ! Ανέλαβε δράση λοιπόν.

Και συνεχίζουμε, περνώντας ενα ρεματάκι οπου ονομάζεται η ''κακιά ώρα'', μαλλον ειχε πνίξει κόσμο στο παρελθόν απο ότι λένε και έτσι το ονομάσανε έτσι.

Ήδη η ώρα ηταν 20.00 +, μου λέει δεν έχω βενζίνη.

Μα πως να χει ?

Που είχε πετάξει το husky για να έρθει να δεί το ''καλό τουμπίδι'' μου, η πριγκιπέσσα ομως για ακόμη μια φορά τον έσωσε.

Η βόλτα μας θα έκλεινε με σουβλάκια και μπυρίτσα, τί το καλύτερο για εναν ΕΛΛΗΝΑ ΕΝΤΟΥΡΑ ?

Εύχομαι σε όλους να ζήσουν όλες αυτές τις παράξενες ομορφιές που βλέπουν τα δικά μας μάτια και ζούν οι δικές μας ψυχές ..

ΚΑΛΑ ΕΝΤΟΥΡΟ_ΠΕΤΡΟ_ΧΩΜΑΤΟ_ΛΑΣΠΟ_HARD_ENDURO χλμ να έχουμε !

Epi:

ζεστη..σκονη...ιδρωτας..πετρα..σαθρο εδαφος.....

ανηφορια..κατηφορια..απελπισια... διψα..τουμπες...

μηχανακια να βραζουν...το στομαχι στη πλατη απο την πεινα....

ψυχη πουθενα..μονοπατια αδιεξοδα....

ετρωγες το γ@μισι να πας

και μετα το ξανατρωγες για να γυρισεις πισω..

γ@μαουα ηταν..

ανυπομωνω να ξαναπαμε...