Καρακατσέικα :
Έχουμε κανονίσει από την προηγούμενη βδομάδα πως την Κυριακή θα πάμε πιστάκι Π. Φώκαιας, να κάνει προπόνηση ο epi, λόγο αγώνα.
Βλέπει πως δεν με ενθουσιάζει η ιδέα και μου προτείνει 3 επιλογές:
Α) Πάμε Π.Φώκαια για προπόνηση και καμιά βολτούλα χαλαρή.
Β) Πάμε Λουτράκι να κάνουμε τον κομμάτι μετά τον αγώνα
Γ) Πάμε να κάνουμε τις αντιπυρικές του Παρνασσού (Βοιωτίας).
Φυσικά διάλεξα την τρίτη επιλογή ασυζήτητα.
Μοιράσαμε το Σάββατο τις δουλειές, και Σάββατο βράδυ έριχνε ασταμάτητη βροχή!
Ώπα λέω, αυτά είναι !!! Λάσπη ….. ! Τούμπες ….. ! Η χαρά του παιδιού.
Ξημέρωσε η Κυριακή που τόσο περίμενα, ο καιρός συνεχίζει να είναι βροχερός, χωρίς να έχει σταματήσει λεπτό η βροχή.
Μιλάμε με Epi και με λέει, άφησα κάτι στην μέση και έτσι και γιουβέτσι (ξέρεις εσύ), χαχαχα.
Πλάκα-πλάκα και οι 2 θέλαμε να την κοπανήσουμε και ο καιρός μας άρεσε, αδιάβροχα είχαμε, τα μηχανάκια τα είχαμε φορτώσει στο φορτηγό, τόστάκια είχα φτιάξει για την διαδρομή, καφεδάκι ζεστό, στεγνά ρούχα είχαμε πάρει, όλα τα είχαμε προγραμματίσει και έτσι, δεν πάει να ρίχνει καρέκλες.
Εμείς θα πηγαίναμε κατακλυσμός να γινότανε.
Έτσι και έγινε.
Φορτώσαμε, τσεκάραμε τα μοτόρια (Λάδια, τακάκια, αέρα, παραφλού, σπρέι αλυσίδας, βενζίνες κ.ο.κ).
Φύγαμε λέμε…
Η διαδρομή μας, φτάνοντας μέχρι Λειβαδιά ήταν πολύ ευχάριστη, συζητούσαμε, γελούσαμε, μιλήσαμε με Θανουλίνο στο τηλέφωνο …
Πήγαμε από τον παλιό τον δρόμο, είχε μια σπηλιά που δεν είχα ξαναδεί, και έχω ξαναπεράσει από εκεί, αλλά ..
Οι φώτο μας δείχνουν πως έχει την δικιά της ομορφιά και ας είναι πάνω στον δρόμο.
Κοιτούσα τα βουνά, που τα είχε κρύψει ένα πέπλο από ομίχλη, ήταν λες και σου μιλούσαν, λες και σου έλεγαν, έλα να δεις τι υπάρχει από πίσω, έλα να εξερευνήσεις την ομορφιά που λίγοι μπορούν να δουν …
Οι σκέψεις μου τρέχουν, μου έρχεται ένα τραγούδι που μου φτιάχνει την διάθεση ακόμη περισσότερο : '' Ξημερώνει, ξημερώνει Κυριακή'' .. (πω πρωί-πρωί)
Πω, πω το φορτηγάκι λέμε έμπαζε πολύ κρύο, αλλά την παλέψαμε!
Τα χιλιόμετρα ήταν αρκετά αλλά η ώρα πέρασε γρήγορα και ευχάριστα και επιτέλους, φτάσαμε ….!
Αφήνουμε το φορτηγό στα Καρακατσέικα.
Εκείνη την ώρα, τσούπ και ο κυρ-Χαράλαμπος !
Κατεβαίνει ο epi χαιρετάμε και ρωτάει αν ενοχλούμε εκεί που θέλουμε να αφήσουμε το φορτηγό.
Λέει όχι, και του λέει ο Epi πως ήμαστε δημοσιογράφοι και πως είχαμε έρθει για οδοιπορικό και φωτογραφίες για ένα περιοδικό. Αχαχαχαχα.
Λέει πάω 2 λεπτά σε μια δουλειά και έρχομαι αμέσως ο κυρ-Χαράλαμπος!!!
Μέχρι να ετοιμαστούμε είχε έρθει.
Κατεβαίνω κάτω και του λέω ‘’Καλημέρα!
Κατερίνα Τριανταφυλλοπούλου, ξέρετε, του Τριανταφυλλόπουλου’’.
Κατερίνα Τριανταφυλλοπούλου, ξέρετε, του Τριανταφυλλόπουλου’’.
Μου σφίγγει το χέρι, του ανταποδίδω και τον ρωτάω πόσους κατοίκους έχει το χωριό αυτό.
Μου λέει 7 (επτά). Ε ? Καλά ακούσατε, καλά διαβάσετε ..
Μου λέει 7 (επτά). Ε ? Καλά ακούσατε, καλά διαβάσετε ..
Του λέω, μπορούμε να βγάλουμε μια φωτογραφία για το περιοδικό μας ?
Χαμογελάει και λέει ‘’ΦΥΣΙΚΑ’’ !!!
Βγάζει το καπέλο, φτιάχνει το μαλλάκι, και smile μείς !
Ρωτάει πότε βγαίνει το περιοδικό ?
Κάθε μήνα του απαντάει ο epi. 0300 λέγεται.
Φτού μας, δεν ντρεπόμαστε, να πειράζουμε τον κόσμο !!!
Χαχαχα, όπως και να έχει, γελάσαμε, και ευχόμαστε να είναι μια χαρά ο κυρ-Χαράλαμπος!
Πολύ ιδιαίτερος και ευχάριστος άνθρωπος!
Πολύ ιδιαίτερος και ευχάριστος άνθρωπος!
Θα τον έπαιρνα μαζί, αλλά είχε δουλειά, αλλιώς λέει θα ερχότανε (λέμε τώρα).Χαχα
Σταματάω να θαυμάσω τις αντιπυρικές που είναι απέναντι, και το μάτι μου πιάνει από μακριά το δρόμο που θα μας βγάλει από την άλλη πλευρά …
Λίγες ακόμη απο αντιπυρικές ...
Ακούω δίχρονα, κάποια παιδιά φαίνονται στην άλλη άκρη να κάνουν εντουρόβολτα ...
Ο χωματόδρομος σκισμένος σε πολλά σημεία, που αν έμπαινες σε κανένα νεροφάγωμα, το έβγαζες με τα χίλια ζόρια …
Αλλάζουμε πορεία και πάμε από μονοπάτι που εμένα προσωπικά μου άρεσε.
Είχε πέτρα και ήταν τόσο, ώστε ίσα-ίσα να χωράει το μηχανάκι, στροφή δεξιά, αριστερή, ξανά αριστερή, δεξιά … και συνεχίζουμε ….
Η ομίχλη ήταν ένα όνειρο, δεν έβλεπες μπροστά σου …
Σε άφηνε να φανταστείς τι θα μπορούσε να υπήρχε πιο πέρα και αυτό το έκανε ακόμη πιο όμορφο ..
Κάνουμε κάποιο κομμάτι που ακολουθούμε τα σήματα (στα δέντρα) που είχαν κάνει κάποιο αγώνα παλαιότερα εντούρο.
Πάμε σε μια αντιπυρική που θα μείνει και στους 2 μας αξέχαστη, όσα χρόνια και αν περάσουν, ε Epi ? Χαχαχα.. Δεν ήθελε να βγεί ΜΑ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ !!
Και που λέτε, φαινόταν πως βγαίνει, αλλά που να ξέρουμε τα άμοιρα τι μας περίμενε.
Πριν την αντιπυρική είχε ένα ρέμα, που αν έπεφταν εκεί και μοτόρια, άντε γεια.
Δεν βγαίνανε με την καμιά …
Είπαμε όμως να το προσπαθήσουμε, έτσι και έγινε.
Πήρε ο Epi πέτρες, και προσπαθούσε να φτιάξει ένα πέρασμα, αλλιώς δεν έβγαινε, θα μπαίνανε μέσα και θα τα έπαιρνε το ρέμα ..
Τι πέτρες έβαλε, τι ρίζες, τι ξύλα …
Όσο μπόρεσε τέλος πάντως το μπάλωσε.
Και ήρθε η στιγμή που πρώτο θα ανέβαινε το ΚΤΜ125.
Και εδώ αρχίζει το γέλιο, εδώ δεν ανέβαινε το 125, που είναι πανάλαφρο, φανταστείτε τι θα γίνει με το ΚΤΜ640 …
Του φεύγει και πέφτει, γκρρρ, αλλά είναι όλα στο χέρι μας ..
Σιγά-σιγά, ανέβηκε …
Το αφήνει στην αρχή της αντιπυρικής και έρχεται.
Μου λέει είναι πολύ δύσκολο, δεν γίνεται να περάσει η δικιά σου απέναντι.
Το καλύτερο είναι να πάς γύρω-γύρω και να συναντηθούμε από την άλλη ή να πάμε δικαβαλιά και να κατέβω να πάρω το 125.
Με βλέπει που στραβώνω, και δεν το συζητάει και πολύ.
Του λέω μαζί, μπορούμε να το ανεβάσουμε, έλαααααα !!!
Με κοιτάει, με ύφος ‘’όλοι οι τρελοί εδώ μαζευτήκαμε’’ και λέει πάμε …
Έτσι και έγινε.
Ο Epi από την μια πλευρά του ρέματος και εγώ από την άλλη, πόντο-πόντο, εκείνος κρατούσε φρένο μπροστινό και εγώ την στιγμή που έδινε γκάζι σιγά-σιγά τραβούσα στην μεριά μου την ζάντα προσπαθώντας να μην αλλάξει πορεία η ρόδα της.
Τελικά τα καταφέραμε … Πέρασε απέναντι …!!
Και κάπου εδώ αρχίζει το ματς …!
Του λέω ξεκινάω, μου λέει ξεκίνα και έρχομαι, από αριστερά μουρμουράει, φαίνετε να μην έχει πολλά νεροφαγώματα.
Έγινε του λέω, και ανοίγω το γκάζι, πρώτη ταχύτητα, μου κρεμάει βάζω δευτέρα, και στην μέση της αντιπυρικής γκιούπ ! Κάτω εγώ …
Έρχεται ο Epi να με βοηθήσει, προσπαθεί να το ανεβάσει εκείνος, αλλά που να ανέβει ?
Δεν έκανε βήμα …!
Η λάσπη ήταν λες και ήταν πηλός, δεν υπερβάλω, αν έκανες το λάθος να πατήσεις την ροδιά του άλλου βρισκόσουν ξάπλα κάτω.
Προσπαθεί ο Epi ακόμη να την ανεβάσει, αλλά εγκαταλείπει, πραγματικά δεν βγαίνει με κανένα μηχανάκι. (Δεν έχουμε λάστιχα, πολύ΄΄ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ΄΄).
Έβρεχε ασταμάτητα, εγώ το γούσταρα με 1000, νομίζω και ο Epi!!!
Προσπαθεί να την γυρίσει και μετά από πάρα πολύ ώρα τα καταφέρνει.
Ήρθε η ώρα να κατέβουμε πάλι και θα πρέπει και πάλι να περάσουμε από το ρυάκι, φτού!
Ο ένας πειράζει τον άλλον, για να δώσουμε κουράγιο και δύναμη και λέμε, μόλις φτάσουμε στο φορτηγάκι, πάμε να πάρουμε σουβλάκια, πατάτες και κόκα-κόλα, χαχαχα!
Και έτσι παίρναμε ανάσες!
Πάντως το χαμόγελο δεν έφυγε από τα χείλη μας στιγμή!
Ο Epi, φοβάται να κατέβω την αντιπυρική, και λέει πάρε το 125, είναι πιο εύκολο, γώ πάλι εκεί το πείσμα μου, όχι λέω !!! Μην με φοβάσαι, το έχω το κατηφόρι.
Έτσι και έγινε, τσούπ-τσούπ βγήκε εύκολα, παρά την απίστευτη γλίστρα που ήθελε να σε βάλει στα λούκια.
Σταματάμε πριν το ρυάκι.
Λέει ο Άλεξ, πάω να δω αν βγαίνει από το πλάι, από εκεί που περνάνε τα πρόβατα.
Πηγαίνει, και το 125 το βγάζει δύσκολα.
Δεν το συζητάμε καν για να πάει η δικιά μου από εκείνον τον τοίχο.
Άντε μανα-ξανά τα ίδια.
Πόντο-πόντο, και φυσικά με την συνεργασία και των 2 βγήκε η ομορφιά μου.
Έχει αρχίσει να νυχτώνει, πρέπει να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής, αλλά πριν ξεκινήσουμε ας πάρουμε μια ανάσα κάνοντας ένα τσιγαράκι, και συζητώντας ξάπλα στην λάσπη κοιτώντας την αντιπυρική που μας γέμισε στην λάσπη !!!
Έτοιμοι για δρόμο !!!
Epi ???
Που είναι το κράνος μου ?
Που είναι το κράνος μου ?
Να εκεί, πλάι στην μηχανή σου, μου λέει.
Το δικό μου που είναι ?
Μουρμουράει κουρασμένος …
Μουρμουράει κουρασμένος …
Το φοράς ς ς ς ς ς ς ς ςς ς !
Χαχαχα !!!
Χάσαμε τα αβγά και τα πασχάλια λέμε!
Χαχαχα !!!
Χάσαμε τα αβγά και τα πασχάλια λέμε!
Πολύ γέλιο, αξέχαστη ατάκα …!
Περάσαμε μια πολύ συναρπαστική λασπωμένη Κυριακή!
Εύχομαι να έρθουν και άλλες πολλές-πολλές για όλους μας!
Καλά λασπο_τουμπίδια να έχουμε.
Και να θυμόσαστε πως κάθε βδομάδα, ξημερώνει Κυριακή και είναι όμορφη η εντουρο_ζωή …
