Eντουράδα σε εναν ''Αφιλόξενο Τόπο'' ... 30.07.2009

''Χαιδάρι-Μόρνος-Απρόπυργος-Ελευσίνα-Δερβενοχώρια-Αγωγός Φυσικού Αερίου-Κακιά Ώρα''

Αυτός είναι ο μοναδικός τίτλος που θα ταίριαζε σε αυτήν την μονοήμερη απόδραση μας.

Είχα να πάω βουνό 3 βδομάδες (Σάλταρε το μυαλό μου), το μέρος ηταν κατάλληλο για να ''βγάλω'' όσα είχαν μαζευτεί μέσα μου.

Μεσημέράκι γύρω στις 2 βαράει το τηλέφωνο, sms, epi:

'' Στις 3 και να είσαι κάτω '' ..

Δεν μπορώ να βρώ τις κατάλληλες λέξεις για το συναίσθημα αυτής της ημέρας ...

Δεν ηταν οπως τις άλλες φορές.

Είχε μια μελαγχολία, μηδαμινή δύναμη, και ελάχιστη αισιοδοξία ..

Στις 3 παρά ήμουν έτοιμη, ο καιρός ζεστός, ο ήλιος ανηπόφορος, αλλα δεν έδωσα κάν σημασία, για μένα ηταν οπως πρίν 2 μήνες ..(Όλα στο μυαλό μας ειναι).

Ξεκινάμε λοιπόν ..

Δειλά-δειλά είμαι δίπλα στον epi, μπαίνουμε χώμα πρός το Χαιδάρι, πάνω απο Δαφνί και ξεκινάμε ...

''Για όσους ενδιαφέρονται να κάνουν την διαδρομή'' :

Ακολουθήσαμε τον Περιφερειακό Χωματόδρομο πρός το όρος ''΄δεν ξέρω πως λέγεται''.

Περάσαμε πάνω απο την λίμνη Κουμουνδούρου και μετά κάναμε ένα κομματάκι άσφαλτο μέσα απο τα διυλιστήρια Απρόπυργου.

Διασχίσαμε λεωφόρο Νάτο, περνώντας πάνω απο Αττική Οδο και ξαναμπήκαμε χώμα στον Μόρνο, (στο υψος του Ασπρόπυργου), απο εκει βγήκαμε Δερβενοχώρια , και κάναμε τον κύκλο.

Η διαδρομή απο Δερβενοχώρια, δεν βγαίνει, αλλα ''ΣΤΟΧΟΣ'' epi-ktm_isa, είναι αν την βγάλουν, έτσι epi ?

Τέλος πιάσαμε τον Αγωγό του φυσικού αερίου (με τις κίτρινες ταμπελίτσες λοιπόν) ..

Για πάμε αυτές τις 5 πάνω σειρούλες, να τις προσθέσουμε συναισθήματα, σκέψεις, προσπάθεια, πείσμα, χαμόγελα, κ.ο.κ. ..

Η σημερινή μας απόδραση είχε πολύ ''ΠΕΤΡΑ'', πέτρα να χαρεί η ψυχούλα σου ...

Δεν θυμάμαι καθόλου στην διαδρομή μας μονοπατάδα με χώμα, αλλα μπορώ να πώ πως με ενθουσίασε το κάθε κομματάκι που πατήσαμε.

Δύσκολα κομμάτια, πρέπει να μάθεις να διαβάζεις καλά τα πατήματα, ένα λαθός σε καθυστερεί, και σίγουρα θέλεις την βοήθεια του άλλου ..

Στον ουρανό ελάχιστα σύννεφα μας ακολουθούσαν, δεξιά-αριστερά μας δέντρα, πεύκα, τσουκνίδες, βράχοι, ένα άγριο τοπίο ...

Μόνιμη συντροφιά μας, ο ζεστός ήλιος, που απλά τον δεχτήκαμε στην παρέα μας, χωρίς κανένα παράπονο.

Το σημερινό πράσινο, έχει μια γλυκιά αγριάδα, που σου δίνει περισσότερο πείσμα ..

Δεν σου δίνει την άνεση να σταματήσεις να χαζέψεις ''καμία ομορφιά'', ''κανένα λουλούδι'', ''κανένα ποτάμι'', ''κανέναν Αετό'' ...

Ακόμη και τα δέντρα, είχαν μια άγρια ομορφιά, ριζωμένα πάνω σε ενα ξερό_χωμα ..

Η διαδρομή προκαλεί τον καλεσμένο, (...) Πώς ?

Με το να τον βάζει, όλο και σε πιο δύσκολα κομμάτια ...

Με το να μας πεισμώνει πως κάπου θα υπάρχει κάποια έξοδος ..

Με το να σε κάνει να διασκεδάζεις, εκεί που άλλος θα σε έλεγε ''τρελό'' ..

Το κομμάτι που με ενθουσίασε ηταν το ''χαντάκι του Αγωγού'', αυτό που πιασαμε τον Αγωγό του Φυσικού Αερίου, ένα κατηφόρι άλλο πραγμα, μές την πέτρα και μες την σαθρότητα, ''να το βλέπει εντουράς και να γίνεται στριτάς'' ηταν η φάση ...

Μια στάση για ένα τσιγάρο, λίγο νεράκι βρε αδερφέ μετά απο το κατηφόρι της τούμπας, απέναντι απο την '' απάτητη αντιπυρική ζώνη '' !

Ο Epi έχει καθήσει πάνω σε ενα βράχο και εγώ απέναντι ακριβώς κάτω, σε όσο ''δήθεν'' χωματάκι υπήρχε.

Κοιτούσαμε ''απλά'' το ανηφόρι ..

Μου μουρμουρούσε για την ημέρα που ''ΠΑΛΕΨΕ'' να το ανέβει, αλλα ....

Δεν πειράζει όμως, ίσως σε αυτές τις ανηφόρες να ανεβάινουν οι φίλοι που χάσαμε πάνω στις 2 ρόδες, απαντώ... (...)

Και συνεχίζουμε λοιπόν, πολύ κάτσαμε, ήρθε η ώρα να πιάσω την πριγκιπέσσα και να την πάω πιο κάτω, εκεί που ηταν το husky.

Πίνω σάν νέρο, μέχρι την τελευταία σταγόνα, την κάθε συμβουλή που μου δίνει ο Epi για τον τρόπο που πρέπει να ανέβάζω την πριγκιπέσσα απο βράχο σε βράχο ..

Βρίσκουμε το πάτημα, πρώτα να σκαλώσει ο μπροστά, μετά ο πίσω και (...)

Τα καταφέρνω, χωρίς να μου χτυπήσει η μικρή μου, συνεχίζουμε ...

Πηγαίνουμε και μου δείχνει ενα σημείο που μόνο με σχοινιά κατεβάζεις τις μηχανές εκεί κάτω ...

Του λέω, ''ΚΑΤΕΒΑΙΝΟΥΜΕ'' ?

Με κοιτάει όλο απορεία και λέει: ''τί λές κοριτσάκι μου'' ?

Τί λέω ? Να κατέβουμε λέω.

Δεν μπορούμε μουρμουράει, και μου κάνει νεύμα να ακολουθήσω ..

Τον ακολουθώ λοιπόν, και με πηγαίνει γύρω-γύρω, για να δώ το ''σημείο'' που ήθελα να κατέβω.

Ντάτσι, τελικά δεν κατέβαινει έτσι .. Είχες δίκιο. (Ξεροκέφαλη ktm_isa)

Συνεχίζουμε πρός Δερβενοχώρια, καλή φάση η διαδρομή.

Να πηγαίνεις μές την πέτρα, να πηγαίνεις, να πηγαίνεις και τελικά να βλέπεις στο τέλος πως δεν πάει πουθενά.

Άντε ξανά πίσω να βρούμε σημείο φυγής!

Μακάρι να είμαστε καλά, να πάμε να βρούμε απο που στην ευχή βγαίνει αυτό το πράγμα απο εκεί ...(Άντε να ανοίξουμε καμιά διαδρομούλα κ μεις)

Παραδέχομαι πως ηταν δύσκολο, αλλα παραδέχομαι πως η αισιοδοξία μου, που βρήκα στην πορεία και το πείσμα με έκανε και το πάλεψα, όσο μπόρεσα.(epi, μην μιλάς, δεν έπεσα μόνο εγω λέω) !!!

Γκούχ ...!..

Και εντουράς χωρίς τουμπίδι δεν υπάρχει σε λέω!

Εγω πάντως ανυπομονώ να ξανα_παω στο ίδιο μέρος ....

Φτάνουμε σε σημείο, που δεν πάει ούτε μπροστά, ούτε πίσω ..

Μου λέει δεν πάει, πρέπει να γυρίσουμε, αλλά και να γυρίσουμε πάλι δεν πάει ..

Οκ, ας το κατεβάσουμε με τα χέρια μουρμουράω, δεν το σκέφτεται κάν, συμφωνεί, και κατεβάζει το husky ..

Λέει περίμενε να κατεβάσω το δικό μου πρώτα (το είπε στάνταρ για να μην του έρθει καμιά πριγκιπέσσα στο κεφάλι σας λέω, χαχα).

Έτσι και έγινε, μέχρι κάποιο σημείο ''ΓΩ'', μετά ήθελε χέρια έμπειρα, και γρατζουνισμένα ! Ανέλαβε δράση λοιπόν.

Και συνεχίζουμε, περνώντας ενα ρεματάκι οπου ονομάζεται η ''κακιά ώρα'', μαλλον ειχε πνίξει κόσμο στο παρελθόν απο ότι λένε και έτσι το ονομάσανε έτσι.