Π. Φώκαια, Λεγραινά, Χάρακας, Χάος .. 07.03.2010

Και που λέτε, ήρθε ακόμη μια Κυριακή, με τις αρρώστιες και τις γρίπες είχα καιρό να αναπνεύσω καθαρό αέρα στο βουνό και να πατήσω λάσπες.

Είχαμε κανονίσει προ ημερών για να πάμε την Κυριακή βόλτα.

Μιλάμε Κυριακή πρωί, και ακούστε τί με λέει ..

Βρέχει λέει, θα ξανακοιμηθώ.

Ε ε ε ε ε ? Ναι, καλά με αυτό το πλευρό να κοιμάσαι.

Του λέω είσαι κότα.

Με το παίζεις και σκληροπυρηνικός. Θα πάμε τέλος!

Τες πα, για να μην το κουράζω, έγινε το χατίρι μου.

Τοποθεσία : Π. Φώκαια, Λεγραινά, Χάρακας, Χάος ..

Φορτώσαμε πουρνό-πουρνό τα μηχανάκια (ktm lc4-ktm125), στο σούπερ-ντούπερ φορτηγό και με λίγες ψιχάλες ξεκινήσαμε για Π. Φώκαια.

Λέγαμε να πάμε προς Αγ. Κωνσταντίνο, στο Χάος (κοντά στα Λεγραινά).

Κίνηση δεν μπορώ να πω πως είχε, στην διαδρομή ήπιαμε το καφεδάκι μας φάγαμε τα τοστάκια μας, μου έφαγε τις μπανάνες μου και μια χαρά φτάσαμε!

Παρκάραμε μπροστά στο πιστάκι.

Κει ήταν 2-3 μηχανάκια και ένας kawasakias που ετοιμαζόταν να μπει.

Ετοιμαζόμαστε, ζεσταίνουμε τα μοτόρια μας, και δρόμο …. !!!

Το συνηθισμένο χαμόγελο μου ξανά, μέσα από το κράνος, έντονο και φανερά ευτυχισμένο …

Το χώμα ελαφρά βρεγμένο, ότι πρέπει για να κρατάνε τα λάστιχα!

Το πρώτο κομματάκι που κάναμε ήταν ο κλασικός ξεροπόταμος της Π. Φώκαιας, που φιλοξένησε το τελευταίο σκραμπλάκι του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος πριν περίπου 3 χρόνια.

Δυστυχώς η φωτογραφική μου με πρόδωσε και έτσι δεν έχω καμιά φώτο από εκεί, αλλά υπόσχομαι πως την επόμενη που θα πάμε θα βγάλω.

Αξίζει λέμε με 1000 να δείτε.

Πέτρα και άγιος ο Θεός, το κομμάτι τα έσπαγε!

Η πριγκηπέσα μου, το έβγαλε άξια εμπρός στο 125 αράκι που ήταν παιχνιδάκι για κείνο.

Αγαπημένο κομμάτι λοιπόν, που εγώ προσωπικά θέλω να το ξανακάνω, καλό σχολείο, και ειδικά όταν η πέτρα εκείνη είναι βρεγμένη.

Συνεχίζουμε λοιπόν σε έναν χωματόδρομο (φλαταδουριά η φάση).

Ο Άλεξ σταματάει και μου δείχνει ένα ανηφόρι, ‘’η Παναγιά μαζί σου’’.

Με λέει το lc4 σου δεν το βγάζει, γώ να πάω ?

Και δεν πάς λέω ? Τα λέμε στην άλλη μεριά. Έγινε λέει, και την κοπανάει.

Πολύ γέλιο λέμε να κοιτάζεις το χρεπάκι να προσπαθεί να ανέβει, και να είναι έτοιμο να φάει καπάκι, χα χα χα .

Γεια σου ρε άπεφτε, είσαι τυχερός που δεν δούλευε η φωτογραφική μου, θα είχα πολύ υλικό λέμε σήμερα !!! Χρωστάς βόλτα που δεν μιλάω και δεν δημοσιεύω! Γκούχ!

Μετά επιστρέφουμε στο φορτηγάκι. Ο Άλεξ, ήθελε να μπει στο πιστάκι, να προπονηθεί για την παρά επόμενη Κυριακή που έχει ένα σκραμπλάκι προς τα εκεί. (Για να δούμε θα τρέξει ή θα γυρίσει το άλλο πλευρό και θα ροχαλίζει πάλι).

Επιστρέφοντας λοιπόν, το πιστάκι είχε γεμίσει εντουρόπαιδα, θα ήταν καμιά 7 άτομα που κάνανε προπόνηση.

Μπαίνει μέσα και ο Άλεξ, κάνει 4 γυράκια, βγαίνει, ρυθμίζει αναρτήσεις και ότι τον στράβωνε, και ξαναμπαίνει και κάνει άλλα 4.

Ζόρικη φάση ε Άλεξ ?

Περάσαμε από ένα πολύ καλό σημείο, που είχε γύρω-γύρω μαύρους βράχους!

Σημείο για smile photo …

Δεν ξέρω, παρά την βροχούλα που έριχνε, εμένα μου άρεσε πολύ.

Το πράσινο έντονο, λες και η φύση σου μουρμουράει, ετοιμάσου για τα καλύτερα, σου φέρνω την άνοιξη !!!

Μες το πράσινο χορτάρι, είχε γεμάτο χουσβαρνάκια και χουσαμπεργκάκια , χα χα , είναι κάτι μικρά-μικρά λουλουδάκια, κόκκινα και κίτρινα που έτσι τα έχω βαφτίσει. Άλεξ, πάλι κοροϊδεύεις ?

Άκου εκεί κρεμμύδια …..

Αριστερά είχαν φυτέψει οι άνθρωποi κρεμμύδια, φαινόντουσαν τα φυλλώματα τους, και πήγε και ξερίζωσε και μου έδωσε ένα. Ωραίο λουλουδικό με έδωσες.

Θύμισε με να σε δώκω ‘’κουνουπίδι’’. Ξές σύ. Χι χι !

Μπρος μας βλέπουμε ένα κοπάδι με πρόβατα, σταματάμε, αφού δεν μπορούμε να περάσουμε και τσούπ ο κυρ Γιώργης !!!

Γεια χαρά του φωνάζουμε, χαμογελαστός έρχεται και μας χαιρετάει, μας λέει φοβήθηκα μην πάρετε σβάρνα καμιά προβατίνα!

Χα χα γελάμε και του λέω, μπορώ να βγάλω φωτογραφία τα μικρά προβατάκια ? Με λέει φυσικά και μπορείς!!!

Χαμογελάω και κατεβαίνω ενθουσιασμένη να βγάλω ένα μικρό κάτασπρο που έτρεχε πίσω από την μανούλα, πανέμορφο λέμε!

Βγάζω την φώτο και γυρίζω πίσω στον Κυρ Γιώργη και στον Άλεξ που ο Άλεξ έπαιρνε πληροφορίες για το πώς να πάμε προς το Χάος.

Κοιτάω τον Κυρ Γιώργη και του λέω, ελάτε να βγούμε μια φώτο να σας βάλω στο internet γώ! Λέει ποιο internet ?

''Δω στα κατσάβραχα ο τσουμπάνς δεν έχει εντερνέτια'' ...

Αφού χαμογελάμε στον φακό, πάει να μας βγάλει και αυτός με τον Άλεξ, μόνο που δεν ήξερε από φωτογραφικές και την γύρισε ανάποδα και έβγαζε τον εαυτό του, χα χα χα !

Λιώσαμε λέμε από το γέλιο! Τελικά τα κατάφερε !!!

Χαιρετηθήκαμε και υποσχεθήκαμε την επόμενη να περάσουμε από το σπίτι του για καφεδάκι.

Να είσαι καλά Κυρ Γιώργο όπου και αν είσαι, και να είσαι σίγουρος πως έκανες την καλύτερη δουλειά που έφυγες από το Μπραχάμι και έγινες βοσκός, δεν έχεις να ζηλέψεις τίποτα από κανέναν, το αντίθετο θα έλεγα!

Α, ρε και να ήμουν μια ΚατεμοΒοσκοπούλα και τι άλλο στον κόσμο !!!

Φτάνουμε στον Αγ. Κωνσταντίνο, μπαίνουμε μέσα στο παρκάκι και εκεί αντικρίζουμε περιφραγμένο το ‘’Χάος’’ .

Δεν φαίνετε καλά στις φώτο, από κοντά, το θέαμα είναι πανέμορφο.

Λες και έπεσε μετεωρίτης στο έδαφος και άνοιξε μια τεράστια τρύπα!

Κατεδαφίστηκε ένα πολύ μεγάλο σημείο.

Ψιχαλίζει έντονα και αρχίζει να βραδιάζει.

Τσιγάρο και δρόμο για την επιστροφή.

Μου λέει από άσφαλτο, γκρινιάζω, μουτρώνω και λέω όχι !!!

Τι ήθελε και μου έκανε το χατίρι ?

Χαθήκαμε, θα καταλάβετε πιο κάτω τι εννοώ.

Και τι λέγαμε ?

Α ! Ναι, που χαθήκαμε μες την βροχή! (Οικονόμου με ακούς)?

Έπρεπε να ήσουν μαζί, μες την βροχή να έχουμε χαθεί και να μας κυνηγάν τα σκυλιά, και καπάκι να έχει ένα κατηφορικό ‘’Παναγιά βοήθα’’ με ένα σκαλί νάαααα στην μέση, είχες να του σούρεις).

Χαθήκαμε λοιπόν σε ένα κομμάτι, και δρόμο για επιστροφή δεν βλέπαμε, όσες κορυφές και αν ανεβήκαμε για να δούμε που είμαστε τέλος πάντων!

Μπαίνουμε σε ένα κομματάκι πολύ καλό, μη ξέροντας αν βγαίνει.

Μονοπατάκι, θάμνοι, πέτρα .. Τσούπ, σα να μην πάει με λέει.

Περίμενε να δω αν βγαίνει, γιατί αν έρθεις, το lc4 με τόσο βάρος, δεν γυρίζει με την καμία.

Έτσι και έγινε λοιπόν.

Περιμένω, περιμένω, τίποτα ο Άλεξ, άκουγα που και που την εξάτμιση.

Σε μια φάση την παρά ακούω και ακούω και το γκάζι κολλημένο.

Κάπου λέω έπεσε αυτός. Αχ να μην είμαι κοντά να φωτογραφίσω !!!

Μετά έπεσε βαθιά σιωπή, δεν ακούω τίποτα …

Βρε λες να πάω λέω ? Πριν σκεφτώ ακούω πάλι το 125, οκ λέω!

Έρχεται, μου λέει δεν βγαίνει. Λέω έπεσες ?

Λέει όχι μωρέ, κόλλησα σε έναν θάμνο, και είναι ελαφρύ, και, και ..

Ασταφταααααααααα! Χα χα .

Έτσι λοιπόν γυρίσαμε πίσω, εκεί που ήμασταν.

Με τα πολλά, βρήκαμε ένα σημείο που είχε ένα κατηφόρι, όλα τα λεφτά, από εκεί πίσω πήγαινε αλλά ο Άλεξ δεν ήθελε να πάμε για να μην φύγω με τα μούτρα.

Τι να κάνει όμως ? Αναγκάστηκε και πήγαμε από εκεί!

Πράγματι ήταν πολύ απότομο και στην μέση είχε ένα τεράστιο σκαλί επικίνδυνο.

Τσούπ, τσούπ η πριγκηπέσα το κατέβηκε μέχρι το σκαλί, μετά το πήρε ο Άλεξ με τα χέρια, να το βγάλει απ το σκαλί, και εγώ συγχρόνως με τον ποπό έκανε τσουλήθρα. Χα χα, μου θύμισε την Πεντέλη (Όσιο).

Μετά με φώναζε, να το κατέβω με νεκρά και μηδέν χλμ αλλά, γώ όπως πάντα του κεφαλιού μου, πίσω φρένο, συμπλέκτη, και βρούυυυμ, κάτω! Χέχε, γώ δεν έπεσα!

Οκ, έχει δίκιο μωρέ, φοβάται να μην πέσω, όσο έχω λάμες και μοσχεύματα ακόμη, τον καταλαβαίνω και τον υπέρ ευχαριστώ για τον ενδιαφέρον του, απλά μερικές φορές το συναίσθημα δεν ακούει το μυαλό … Ξέρω πως με καταλαβαίνει!