Θα μπορούσα να το ονομάσω εντουράδα και ας μην ηταν πολλά τα χλμ, και ας μην είχα το κατάλληλο μηχανάκι ...
Το ποστάκι αυτο είναι αφιερωμένο, στον κυρ-Αλέξη τον κτηνοτρόφο, απο τη Στρέζονα (ή αλλιώς Δάφνη), που γνωρίσαμε απόδραση μας, τον γνώρισα στην τούμπα μου, δεν λέω πολλά, παρακάτω θα τα βρείτε αναλυτικότερα.
ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΥΡ-ΑΛΕΞΗ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΕΣ ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟ ... !!!
Λίγα λόγια για τον ποταμό Λάδωνα για όσους γνωρίζουν να φρεσκάρουν και για όσους δεν γνωρίζουν να μάθουν ...
ΙΣΤΟΡΙΑ :
Ο ποταμός Λάδωνας είναι ο κυριότερος παραπόταμος του Αλφειού.
Πήρε το όνομά του από το Βοιωτικό Λάδωνα μετά το 1307 π.Χ. όταν στην περιοχή εγκαταστάθηκαν Βοιωτοί.
Ένα από τα αξιοθέατα είναι το φράγμα του ποταμού.Το φράγμα δημιούργησε σε μια χαράδρα του βουνού Αφροδίσιου τεχνητή λίμνη μεγίστου μήκους 15 χιλιομέτρων και επιφάνειας 6.000 στρεμμάτων.
Το φράγμα έχει χτιστεί στη θέση Πήδημα, σε υψόμετρο 420 μέτρων. Το τοπίο της λίμνης είναι επιβλητικό και το φυσικό περιβάλλον παρθένο.
Ποταμός Λάδωνας – Λίμνη Λάδωνα στα Καλάβρυτα.
Στην τεχνητή λίμνη του Λάδωνα φθάνει κανείς από τα Τρόπαια ή από τη Δάφνη Αχαΐας. Η διαδρομή είναι συναρπαστική και από το δρόμο υπάρχει υπέροχη θέα στη λίμνη και στο φράγμα.
Ο δρόμος στο ύψος του φράγματος διακλαδώνεται σε δύο κατευθύνσεις. Aριστερά ακολουθεί την κοίτη του ποταμού Λάδωνα και οδηγεί στα χωριά Βάχλια, Κοντοβάζαινα και Βούτσης, ενώ δεξιά διατρέχει τη βόρεια όχθη της λίμνης και οδηγεί στο χωριό Μουριά και από εκεί στη Δάφνη και στον δρόμο "111".
Και οι δύο διαδρομές είναι ενδιαφέρουσες. Ο ποταμός Λάδωνας πηγάζει σε μία επίσης εξαιρετικής ομορφιάς τοποθεσία, κοντά στο χωριό Λυκούρια, ΒΑ της λίμνης, στο δρόμο που οδηγεί στην Κλειτορία.
Πλούσιες είναι οι αναφορές της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας στον Λάδωνα που χαρακτηρίζεται σαν ένα από τα μυθικά ποτάμια της Αρχαίας Ελλάδας. Ένας από τους κορυφαίους σχετικούς μύθους είναι αυτός του τραγοπόδαρου θεού Πάνα και της νύμφης Σύριγγας.
Αυτά τα ολίγα ...
Είχαν πεί για βροχές την Κυριακή, λές και με ένοιαζε, βρέξει - χιονίσει την βόλτα μου θα την πήγαινα, μια Κυριακή έχω άλλωστε να χαρώ ..
Δεν είχα κανονίσει τίποτα, αφού κανείς δεν θα πήγαινε πουθενά, είμαι ακόμη στην δουλειά και βαράει το τηλέφωνο, ο Άλεξ, ''την κάνω λέει για Οροσειρα Δίρφυς με husky & τρέιλερ'', βρε τι μας λές ?
Δεν ήθελα και πολύ, είχα καιρό να πατήσω χώμα, μετά το ατύχημα κιόλας το έβλεπα σαν ξερολούκουμο ...... (οι περισσότεροι ξέρετε), ξέρω, δεν κάνει, αλλα οταν η καρδιά χτυπάει με διπλάσιους ρυθμούς απο το κανονικό, δεν βλέπεις τα πρέπει, τα υπομονή, τι κάνει και τί δεν κάνει ..
Έβρεχε καταρακτωδώς, ότι πρέπει για χωματόβολτα, θα κρατάει φούλ λέμε, θα έχει και λασπουριά, ανυπομονώ να παίξω παλι !!!
Του λέω μέσα, αλλα με το μοταρντάκι, εννοείτε λέει ....
Και ήρθε η Κυριακή, ο εξοπλισμός μου έτοιμος, η πριγκιπέσσα (ΚΤΜ), ανυπομονούσε να μπεί στο χώμα, δεν παραπονέθηκε καθόλου, ούτε για τους τροχούς που δεν είχε, ούτε για το τουμπίδι που ήξερε πως την περίμενε ...
Ξεκινώντας ρίχνει την ιδέα για Λάδωνα, σιγά, μια ωρίτσα και παραπάνω, ε καί ?
Στις 06.30 ξεκίνησε η απόδραση μας !!!
Μόλις είχε ξημερώσει ...
Το χώμα άψογο, τα τοπία υπέροχα, η λίμνη, οι κάτοικοι, τα χωριουδάκια, ο καιρός ...
Μισή διαδρομή άσφαλτο και μισή χώμα είχε το μενού.
Στροφιλίκια να χαρεί η ψυχή σου, είναι να πάμε και μια ασφαλτάδα απο κεί, λέει με 1000 ..
Για να ξεκινήσουμε λοιπόν ...
Ηρθε η στιγμή που πατάμε ξανα ΧΩΜΑ-ΛΑΣΠΗ-ΠΕΤΡΕΣ, όπου λακούβα με νερό και το ΚΤΜ μέσα, ο Άλεξ φώναζε, δεν ήθελε να βρέξει τις μποτούλες του, αλλα στο τέλος, χαχαχα !
Δεν μπορώ να εξηγήσω το συναίσθημα που ένιωσα, που νιώθω οταν χάνομαι στα βουνά, είναι τόσο μοναδικό, τόσο ξεχωριστό, τόσο υπέροχο, που ειλικρινά, δεν μπορεί να περάσει ούτε για μια στιγμή, ούτε για ενα κλάσμα του δευτερολέπτου αρνητική σκέψη απο το μυαλουδάκι σου ...
Ηταν μια ήρεμη βόλτα, έχουμε ακόμη καιρό μέχρι να γιάνει ο αγκώνας και ο ώμος, αλλά οι τούμπες δεν άργησαν να ρθούνε ...
Σώσαμε πολλές, αλλά κάποιες αναπόφευκτα δεν μπορέσαμε, αλλα το χάρηκα όσο δεν μπορείτε να φανταστείτε ...
Μόλις έπεσα, γελούσα πολύ δυνατά και ο Άλεξ δεν ήξερε τι να προτοκάνει ...
Να στηρίξει το husky ?
Να βγάλει φωτογραφία ?
Να σηκώσει το ΚΤΜ απο το πόδι μου ?
Να εξηγεί στον Κυρ Αλέξη πως κάνουμε οδοιπορικό για περιοδικό ?
Χαχαχαχαχαχα ... Αχαχαχαχαχαχαχαχαχα
Έπιασε την συζήτηση με Epi_tal, κάτι για αποκατάσταση, κάτι για πιασίματα, κάτι, κάτι, .... αχαχαχαχαχαχα, λέμε για γέλιο που το σκεφτόμουν πάνω στην μηχανή ενώ οδηγούσα και έφαγα και αλλη τούμπα απ τα γέλια με δέκα χιλιόμετρα και νεκρά, (αλλη τούμπα δεν εχει για σήμερα)!!!
Το οτι το λαστιχάκι μου δεν κρατούσε μία, αυτό φαίνεται, είχε μαζέψει οτι λάσπη είχε ο χωματόδρομος ...
Είπα να πάρω το husky λίγο, να βρέξω τον Άλεξ, και φυσικά για ακόμη μια φορά τα κατάφερα ..
Περάσαμε απο διάφορα χωριουδάκια, όπου βρίσκαμε χώμα, βούρρρρ, μέσα μείς !!!
Τα παιδία παίζει ... Άλεξ ...
Αφού δεν πήρε κανένα φιλτροκούτι νερό, να μην μπορούμε να το βγάλουμε απο κεί..
Άνθρωποι που είχαμε την τιμή να γνωρίσουμε :
Τον κυρ-Αλέξη λοιπόν, που βλέπουμε και στις φώτο, μιλήσαμε πρίν για αυτόν, αφιερωμένο όλο το κείμενο και το φωτο_υλικό, το αξίζει...
Αργότερα λοιπόν είπαμε να πιούμε ένα καφεδάκι στο χωριό, αράξαμε τις μηχανές και παραγγείλαμε 2 ελληνικούς, εκεί γνωρίσαμε τον Κυρ-Βασίλη, οπου μας κέρασε και τα καφεδάκια, φαντάρος στην Δράμα το 1956, εναν πολύ ζεστό και γλυκό άνθρωπο, χαιρόσουν να συζητάς μαζί του.
Μας είπε πως το χωριό Δάφνη κάποτε λεγόταν Στρέζονα, το όνομα το πήρε απο μια κοπέλα που λεγόταν Δάφνη αργότερα, οι κάτοικοι εκεί ασχολούνται με την κτηνοτροφία, έχει περίπου 500 κατοίκους συνολικά, και απο τουρισμό δόξασι το Θεό, καλά τα πάνε.
Να είστε καλά όπου και αν είστε, και κάποια στιγμή θα έρθω να σας ξανα βρω ....
Τα απρόοπτα :
Σε μια μονοπατάδα, που πηγαίναμε, είχε συρματοπλέγματα, πιάστηκε η πριγκιπέσσα, στο δισκόφρενο, ε δεν θα έπιασα 2-3 ?
Ευτυχώς το κατάλαβα και έκοψα και έτσι ...
Μερικές εικόνες απλά 1000 λέξεις ...
Όποιος δεν έχει επισκευτεί τα μέρη, του προτείνω ανεπιφύλακτα να το κάνει ..
Κοιτάς απο ψηλά όλα αυτα το ομορφα και δεν θες να κλείσεις τα μάτια ουτεδευτερόλεπτο.
Χωμα που κράταγε πάρα πολυ καλά παρά τη βροχή που έριχνε μέχρι εκείνη την ώρα,μιας και λόγο κλήσης και ιδιομορφίας το εδαφος δυσκολα λασπωνει.
Στριφτερά ασφάλτινα κομμάτια σε καλή κατάσταση απο χωριό σε χωριό,η λίμνη στις ομορφιές της,καλή μέρα απο τις 6.30 που ξεκίνησε τη βόλτα μέχρι τις 1 που σταμάτησε λόγω της βροχής που ξανάρχισε..
220 χιλιομετράκια απο δω η απόσταση,που αξίζει να τα κάνει κανείς απο μέσα με ασφάλτινο(Νεμέα-Ψαρι-Λεβίδι_Βυτίνα κλπ) η όλο χώμα απο Αθήνα για τους σκονισμένους ταξιδιάρηδες (270 περιπου συνολικά με τα 200 χωμάτινα),και διανυκτέρευση είτε με σκηνάκιείτε στα πολλά δωμάτια της περιοχής.
Αμαρτία να κάνει ο καιρός κουμάντο αν θα πάμε βόλτα η όχι,το εντουρο οσο πιο δύσκολες είναι οι καιρικές συνθήκες,τόσο πιο απολαυστικό γίνεται,αρα τη βροχη παντα τη καραγουσταραμε,ευχαριστώ την Κατερίνα για την όμορφη παρέα
(αλλιως θαμουν μόνος μου στη Δίρφυ να χαροπαλεύω στη λασπουριά)για τις πραγματικά πολύ όμορφες φωτό,για το κέφι της παρά το οτι στην επιστροφή...εκανα λάθος και γυρίσαμε απο .....Πάτρα κάνοντας τα 220 χιλ....400 (χεχε) και για το γεγονός οτι παρά τα δυό τουμπίδια που μάζεψε(ανώδυνα και με λίγα ευτυχώς)δεν έχασε στιγμή το χαμόγελό της..
Καλά νάμαστε,να πηγαίνουμε βόλτες όπου γουστάρει ο καθένας,ούτε λεπτό χαμένο σ' αυτή τη π@τανα τη ζωή,ευτυχως ζουμε Ελλαδα,ευτυχως τα λάστιχά μας δεν είναι slic..χεχε...
Να είστε όλοι/ες καλά και να ζείτε το κάθε λεπτό, όπως σας αρέσει ..!
Το ποστάκι αυτο είναι αφιερωμένο, στον κυρ-Αλέξη τον κτηνοτρόφο, απο τη Στρέζονα (ή αλλιώς Δάφνη), που γνωρίσαμε απόδραση μας, τον γνώρισα στην τούμπα μου, δεν λέω πολλά, παρακάτω θα τα βρείτε αναλυτικότερα.
ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΥΡ-ΑΛΕΞΗ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΕΣ ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟ ... !!!
Λίγα λόγια για τον ποταμό Λάδωνα για όσους γνωρίζουν να φρεσκάρουν και για όσους δεν γνωρίζουν να μάθουν ...
ΙΣΤΟΡΙΑ :
Ο ποταμός Λάδωνας είναι ο κυριότερος παραπόταμος του Αλφειού.
Πήρε το όνομά του από το Βοιωτικό Λάδωνα μετά το 1307 π.Χ. όταν στην περιοχή εγκαταστάθηκαν Βοιωτοί.
Ένα από τα αξιοθέατα είναι το φράγμα του ποταμού.Το φράγμα δημιούργησε σε μια χαράδρα του βουνού Αφροδίσιου τεχνητή λίμνη μεγίστου μήκους 15 χιλιομέτρων και επιφάνειας 6.000 στρεμμάτων.
Το φράγμα έχει χτιστεί στη θέση Πήδημα, σε υψόμετρο 420 μέτρων. Το τοπίο της λίμνης είναι επιβλητικό και το φυσικό περιβάλλον παρθένο.
Ποταμός Λάδωνας – Λίμνη Λάδωνα στα Καλάβρυτα.
Στην τεχνητή λίμνη του Λάδωνα φθάνει κανείς από τα Τρόπαια ή από τη Δάφνη Αχαΐας. Η διαδρομή είναι συναρπαστική και από το δρόμο υπάρχει υπέροχη θέα στη λίμνη και στο φράγμα.
Ο δρόμος στο ύψος του φράγματος διακλαδώνεται σε δύο κατευθύνσεις. Aριστερά ακολουθεί την κοίτη του ποταμού Λάδωνα και οδηγεί στα χωριά Βάχλια, Κοντοβάζαινα και Βούτσης, ενώ δεξιά διατρέχει τη βόρεια όχθη της λίμνης και οδηγεί στο χωριό Μουριά και από εκεί στη Δάφνη και στον δρόμο "111".
Και οι δύο διαδρομές είναι ενδιαφέρουσες. Ο ποταμός Λάδωνας πηγάζει σε μία επίσης εξαιρετικής ομορφιάς τοποθεσία, κοντά στο χωριό Λυκούρια, ΒΑ της λίμνης, στο δρόμο που οδηγεί στην Κλειτορία.
Πλούσιες είναι οι αναφορές της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας στον Λάδωνα που χαρακτηρίζεται σαν ένα από τα μυθικά ποτάμια της Αρχαίας Ελλάδας. Ένας από τους κορυφαίους σχετικούς μύθους είναι αυτός του τραγοπόδαρου θεού Πάνα και της νύμφης Σύριγγας.
Αυτά τα ολίγα ...
Είχαν πεί για βροχές την Κυριακή, λές και με ένοιαζε, βρέξει - χιονίσει την βόλτα μου θα την πήγαινα, μια Κυριακή έχω άλλωστε να χαρώ ..
Δεν είχα κανονίσει τίποτα, αφού κανείς δεν θα πήγαινε πουθενά, είμαι ακόμη στην δουλειά και βαράει το τηλέφωνο, ο Άλεξ, ''την κάνω λέει για Οροσειρα Δίρφυς με husky & τρέιλερ'', βρε τι μας λές ?
Δεν ήθελα και πολύ, είχα καιρό να πατήσω χώμα, μετά το ατύχημα κιόλας το έβλεπα σαν ξερολούκουμο ...... (οι περισσότεροι ξέρετε), ξέρω, δεν κάνει, αλλα οταν η καρδιά χτυπάει με διπλάσιους ρυθμούς απο το κανονικό, δεν βλέπεις τα πρέπει, τα υπομονή, τι κάνει και τί δεν κάνει ..
Έβρεχε καταρακτωδώς, ότι πρέπει για χωματόβολτα, θα κρατάει φούλ λέμε, θα έχει και λασπουριά, ανυπομονώ να παίξω παλι !!!
Του λέω μέσα, αλλα με το μοταρντάκι, εννοείτε λέει ....
Και ήρθε η Κυριακή, ο εξοπλισμός μου έτοιμος, η πριγκιπέσσα (ΚΤΜ), ανυπομονούσε να μπεί στο χώμα, δεν παραπονέθηκε καθόλου, ούτε για τους τροχούς που δεν είχε, ούτε για το τουμπίδι που ήξερε πως την περίμενε ...
Ξεκινώντας ρίχνει την ιδέα για Λάδωνα, σιγά, μια ωρίτσα και παραπάνω, ε καί ?
Στις 06.30 ξεκίνησε η απόδραση μας !!!
Μόλις είχε ξημερώσει ...
Το χώμα άψογο, τα τοπία υπέροχα, η λίμνη, οι κάτοικοι, τα χωριουδάκια, ο καιρός ...
Μισή διαδρομή άσφαλτο και μισή χώμα είχε το μενού.
Στροφιλίκια να χαρεί η ψυχή σου, είναι να πάμε και μια ασφαλτάδα απο κεί, λέει με 1000 ..
Για να ξεκινήσουμε λοιπόν ...
Δεν μπορώ να εξηγήσω το συναίσθημα που ένιωσα, που νιώθω οταν χάνομαι στα βουνά, είναι τόσο μοναδικό, τόσο ξεχωριστό, τόσο υπέροχο, που ειλικρινά, δεν μπορεί να περάσει ούτε για μια στιγμή, ούτε για ενα κλάσμα του δευτερολέπτου αρνητική σκέψη απο το μυαλουδάκι σου ...
Ηταν μια ήρεμη βόλτα, έχουμε ακόμη καιρό μέχρι να γιάνει ο αγκώνας και ο ώμος, αλλά οι τούμπες δεν άργησαν να ρθούνε ...
Σώσαμε πολλές, αλλά κάποιες αναπόφευκτα δεν μπορέσαμε, αλλα το χάρηκα όσο δεν μπορείτε να φανταστείτε ...
Σε αυτήν την τούμπα γνωρίσαμε και τον Κυρ - Αλέξη, κτηνοτρόφος, φαντάρος στην Κομοτηνή, μας κοιτούσε λές και ήμασταν απο άλλο πλανήτη.
Μόλις έπεσα, γελούσα πολύ δυνατά και ο Άλεξ δεν ήξερε τι να προτοκάνει ...
Να στηρίξει το husky ?
Να βγάλει φωτογραφία ?
Να σηκώσει το ΚΤΜ απο το πόδι μου ?
Να εξηγεί στον Κυρ Αλέξη πως κάνουμε οδοιπορικό για περιοδικό ?
Χαχαχαχαχαχα ... Αχαχαχαχαχαχαχαχαχα
Ο κυρ Αλέξης φώναζε ερχόμενος πρός το μέρος μας ''ΤΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΤΕ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ? ΝΑ ΣΚΟΤΩΘΕΙΤΕ ?''
Αχαχαχαχαχα
Ο καημένος, δεν μπορούσε να καταλάβει πως ήμασταν απο πάνω μέχρι κάτω σαν τον ρόμποκοπ, δεν το έβλεπε καθημερινά αυτό ...Έπιασε την συζήτηση με Epi_tal, κάτι για αποκατάσταση, κάτι για πιασίματα, κάτι, κάτι, .... αχαχαχαχαχαχα, λέμε για γέλιο που το σκεφτόμουν πάνω στην μηχανή ενώ οδηγούσα και έφαγα και αλλη τούμπα απ τα γέλια με δέκα χιλιόμετρα και νεκρά, (αλλη τούμπα δεν εχει για σήμερα)!!!
Το οτι το λαστιχάκι μου δεν κρατούσε μία, αυτό φαίνεται, είχε μαζέψει οτι λάσπη είχε ο χωματόδρομος ...
Δεν έριξε σταγόνα βροχής, ο καιρός ηταν άψογος, λιακάδα !
Περάσαμε απο διάφορα χωριουδάκια, όπου βρίσκαμε χώμα, βούρρρρ, μέσα μείς !!!
Και κάπου εκεί στην Λίμνη Λάδωνα, είχε μια αλάνα τεράστια με πολύ γρασίδι, αλλά που να ξερε τί έκρυβε πίσω, πήγε και μπήκα μέσα σχεδόν όλο το husky, , λέμε για πολύ γέλιο !!!
Τα παιδία παίζει ... Άλεξ ...
Αφού δεν πήρε κανένα φιλτροκούτι νερό, να μην μπορούμε να το βγάλουμε απο κεί..
Απώλειες : Έσπασε η μισή μανέτα ... , αυτάααα....
Τον κυρ-Αλέξη λοιπόν, που βλέπουμε και στις φώτο, μιλήσαμε πρίν για αυτόν, αφιερωμένο όλο το κείμενο και το φωτο_υλικό, το αξίζει...
Μας είπε πως το χωριό Δάφνη κάποτε λεγόταν Στρέζονα, το όνομα το πήρε απο μια κοπέλα που λεγόταν Δάφνη αργότερα, οι κάτοικοι εκεί ασχολούνται με την κτηνοτροφία, έχει περίπου 500 κατοίκους συνολικά, και απο τουρισμό δόξασι το Θεό, καλά τα πάνε.
Να είστε καλά όπου και αν είστε, και κάποια στιγμή θα έρθω να σας ξανα βρω ....
Τα απρόοπτα :
Σε μια μονοπατάδα, που πηγαίναμε, είχε συρματοπλέγματα, πιάστηκε η πριγκιπέσσα, στο δισκόφρενο, ε δεν θα έπιασα 2-3 ?
Ευτυχώς το κατάλαβα και έκοψα και έτσι ...
Συνεχίζουμε με φωτογραφικό υλικό .....
Όποιος δεν έχει επισκευτεί τα μέρη, του προτείνω ανεπιφύλακτα να το κάνει ..
Κέιμενο Άλεξ :
Ομορφα μέρη,διαδρομές και τοπία “αλλού” που σε κάνουν να συνειδητοποιείς τελικά,πόσο ευφυές είναι το απλό....Τι να λέμε τώρα..
Κοιτάς απο ψηλά όλα αυτα το ομορφα και δεν θες να κλείσεις τα μάτια ουτεδευτερόλεπτο.
Χωμα που κράταγε πάρα πολυ καλά παρά τη βροχή που έριχνε μέχρι εκείνη την ώρα,μιας και λόγο κλήσης και ιδιομορφίας το εδαφος δυσκολα λασπωνει.
Στριφτερά ασφάλτινα κομμάτια σε καλή κατάσταση απο χωριό σε χωριό,η λίμνη στις ομορφιές της,καλή μέρα απο τις 6.30 που ξεκίνησε τη βόλτα μέχρι τις 1 που σταμάτησε λόγω της βροχής που ξανάρχισε..
220 χιλιομετράκια απο δω η απόσταση,που αξίζει να τα κάνει κανείς απο μέσα με ασφάλτινο(Νεμέα-Ψαρι-Λεβίδι_Βυτίνα κλπ) η όλο χώμα απο Αθήνα για τους σκονισμένους ταξιδιάρηδες (270 περιπου συνολικά με τα 200 χωμάτινα),και διανυκτέρευση είτε με σκηνάκιείτε στα πολλά δωμάτια της περιοχής.
Αμαρτία να κάνει ο καιρός κουμάντο αν θα πάμε βόλτα η όχι,το εντουρο οσο πιο δύσκολες είναι οι καιρικές συνθήκες,τόσο πιο απολαυστικό γίνεται,αρα τη βροχη παντα τη καραγουσταραμε,ευχαριστώ την Κατερίνα για την όμορφη παρέα
(αλλιως θαμουν μόνος μου στη Δίρφυ να χαροπαλεύω στη λασπουριά)για τις πραγματικά πολύ όμορφες φωτό,για το κέφι της παρά το οτι στην επιστροφή...εκανα λάθος και γυρίσαμε απο .....Πάτρα κάνοντας τα 220 χιλ....400 (χεχε) και για το γεγονός οτι παρά τα δυό τουμπίδια που μάζεψε(ανώδυνα και με λίγα ευτυχώς)δεν έχασε στιγμή το χαμόγελό της..
Καλά νάμαστε,να πηγαίνουμε βόλτες όπου γουστάρει ο καθένας,ούτε λεπτό χαμένο σ' αυτή τη π@τανα τη ζωή,ευτυχως ζουμε Ελλαδα,ευτυχως τα λάστιχά μας δεν είναι slic..χεχε...
Να είστε όλοι/ες καλά και να ζείτε το κάθε λεπτό, όπως σας αρέσει ..!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου