Μαρμάρι - Κάρυστος 05.04.2009 (Ν.Εύβοια)

Μια Κυριακή ακόμη έφυγε, έφυγε αλλά γεμάτη, γεμάτη απο πολλές ομορφιές, και γεμάτη απο ένα πολύ όμορφο ''μονοήμερο'' με τα ΚΤΜ


Η γκρίνια μου άρχισε ..

Μίλησα λίγο με Θανουλίνο στο τηλέφωνο το Σάββατο, του λέω τελικά δεν θα πάω χώμα, σνίφ, έμεινε ο Epi απο ντίζα γμτ !!!

Μου λέει δεν πειράζει, έλα στην βόλτα μας, βρε Θανουλίνο, δεν με παίρνει να κάνω πολλά χλμ, θέλω το μεγάλο το σέρβις, (...)

K:Επικοινωνία με Epi, ''πάμε πουθενά αύριο'' ?

E:Δεν πάμε με τα παιδιά Άστρος Κυνουρίας ?

K:Δεν μπορώωωωωωωωωωωωωωωω, πάμε κάπου άλλου ?

Λίγη Αράχωβα, λίγα Καλάβρυτα, λίγο Άστρος Κυνουρίας, τελικά καταλήξαμε στο καλύτερο.

K-E:Νότια Εύβοια, Μαρμάρι-Κάρυστο!

Γιούπιιιιιιιιιιιιιιιιι, έχει κάτι χωματοδιαδρομούλες απο κεί σκέφτομαι, στάνταρ κάπου θα μπούμε, και τα μοταρντάκια θα αντέξουνε ..

Έτσι και έγινε!

Ο καιρός αν και συννεφιασμένος είναι ζεστός, ότι πρέπει για βόλτα, ούτε κρύο, ούτε ζέστη!

Το χαμόγελο μου και η διάθεση μου έχουν χτυπήσει πορτοκαλί!
Συνάντηση σε κάποια έξοδο της Εθνικής, και ξεκινάμε πρός Ραφήνα, να πάρουμε το καραβάκι, ίσα-ίσα το προλάβαμε.

Είναι πολύ εξαιρετικά το συναίσθημα που νιώθεις οταν βλέπεις το καράβι να σε παίρνει μακρυά, απο όλους και απο όλα, είναι λές και αφήνεις τα ''ΠΑΝΤΑ'' πίσω και ξεκινάς κάτι καινούργιο, λές και δεν έχεις καμιά σκοτούρα, κανένα πρόβλημα, καμιά υποχρέωση ..

Είσαι μόνο εσύ, η μηχανή σου και το παρεάκι σου, και την κάνεις ''ΑΝΕΜΕΛΑ'', και οπου σε πάει, χωρίς προορισμό, απλά πάς ... Σε πάει ..

Ο αφρός που αφήνει το καράβι, τα κύμματα, οι γλάροι, το αεράκι, το πλοίο που σε παίρνει μακρυά απο όλους και απο όλα ...

Άλλο συναίσθημα, άλλος χρόνος, άλλη ζωή, άλλος αέρας, άλλα μονοπάτια ..

Ας αφήσω τις αερολογίες που με πιάνουν κάθε φορά και ας ξεκινήσω να πώ 2 λογάκια για την απόδραση μας !!!

ΗΤΑΝ ΑΠΛΑ ΜΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ ''ΥΠΕΡΟΧΑ'', το κάθε χιλιόμετρο ...

Και ειδικά τα χιλιόμετρα στο χώμα, αν και είχε πολύ φλαταδουριά, εμένα με άρεσε ..!!!

Ο καιρός είπε να μας αρχίσει με μια ψιλοβροχούλα στο ξεκίνημα μας, αλλά ο ήλιος κατάφερε και έσβησε πολλά σύννεφα του !!!

Το να οδηγείς σε βρεγμένο δρόμο, κακά τα ψέματα είναι ένα καλό σχολείο, εμένα μου άρεσε πάντα η οδήγηση στην βροχή, και ευτυχώς είχα και τον Epi που δεν είχε πρόβλημα, και έτσι δεν είχαμε ούτε γκρίνιες, ούτε μα, ούτε μου, χαρήκαμε κάθε σταγόνα της βροχής που έπεφτε κάτω ..

Οι καταράκτες μας περιμένανε ...

Άς ξεκινήσουμε λοιπόν ...

Το νερό ασταμάτητα έτρεχε, η ομορφιά του σε μάγευε οπως και ο ήχος που έβγαζε, ανάμεσα σε τεράστιες πέτρες, και καταπράσινα δέντρα ..

Ούπςςςςςς, μόλις είδαμε δίπλα στους καταράκτες ένα μονοπάτι χωμάτινο, πάω λίγο με τα πόδια να το περπατήσω να δώ αν βγαίνει, απογοήτευση, ούτε με τα πόδια μπορείς να το πάς, και ξεκινάει τόσο όμορφα, το ίδιο έκανε μετά απο 2' λεπτά και ο Epi, αλλά ... Γιόκ!

Δεν πειράζειιιιιιιιιιιιιιιιιιιι, μόλις ξεκινήσαμε, θα βρούμε άλλη διαδρομή !

Epi: Πάμε να δείς απο που ξεκινάει το νερό και έρχεται μέχρι εδώ ?

Ktm_isa:Φύγαμεεεεεε!

ΠΡΟΣΟΧΗ, γλίτσα, φύλλα, και νερό κάτω ..

Φτάσαμε ...!

Η ομορφιά στο μεγαλείο της ...

Δέντρα αγκαλιασμένα το ένα με το άλλο, τεράστιες πέτρες Καρύστου, λές και θέλουν να τις διαβάσεις, η καθεμία είναι φύλλο-φύλλο, ένα ολόκληρο βιβλίο, με μια ατέλειωτη ιστορία ..., το νερό τρέχει ασταμάτητα πρός το μέρος μας, ώρα για περπάτημα πάνω στις τεράστιες πέτρες, όσο πλησιάζουμε το νερό λιγοστεύει, και φτάνουμε στην πηγή, εκεί που αρχίζει, κάτω απο ένα δέντρο, κάτω απο μια τεράστια ρίζα ..

Λίγη ιστορία ?

Ο Κάρυστος ήταν σοφός γιατρός και πολλές επιγραφές έχουν αφιερωθεί σ'αυτόν ως ιδρυτή της Καρύστου.


Σύμφωνα τώρα με μια τρίτη εκδοχή ονομάστηκε Κάρυστος από τον αλέκτορα (κόκορα) αφόυ το πτηνό αυτό θεωρείται σαν ο προάγγελος της ημέρας και του φωτός (Κήρυξ - κάρυξ - κηρύττω - Κάρυστος).


Η Κάρυστος όμως είχε και άλλες ονομασίες. Ονομαζόταν Χειρόνια-Χιρώνια από τον Κένταυρο Χείρωνα ή το φαρμακευτικό βοτάνι χειρώνιο, που φυτρώνει στην περιοχή.


Ονομαζόταν επίσης Αιγαία από τα αναρίθμητα κοπάδια των γιδίων (αιγών) που βοσκούσαν στις βουνοπλαγιές ή από τα συνήθως αφρίζοντα κύματα του Αιγαίου, τα οποία μοιάζουν με «αγέλη αιγών»(εξού και αιγιαλός).

Κάνω νόημα στον Epi, να μπεί μπροστά, μόλις μπαίνουμε στον Πλατανιστό, κόβω, ωχχχχ, είδα εναν γάιδαρο, θέλω φωτογράφιαααααααααααααα, δεν προλαβαίνω να πώ στον Epi να σταμάτησει, σκέφτομαι δεν θα με δεί πίσω του και θα γυρίσει ... !!!

Σταματάω, τον φωτογραφίζω, και πλάι έχει και ενα Royal Enfield, ακόμη μάχημο και ενεργό ...

Την ώρα που ''χαλαρή'' βγάζω τις φώτο μου, βλέπω Epi να έρχεται φουρτσάτος πρός το μέρος μου (νομίζωντας πως έχω φάει κάποιο τουμπίδι), και γελάω, εκείνος γκρρρρρρρρρρρρρρρρρ, χαχαχαχαχα, και βγήκαμε και μια αναμνηστική με το γαιδαράκο που σε κοιτούσε μες τα μάτια, έλαααααααααααα, πολύ καθήσαμεεεεε, συνεχίζουμε, έχουμε ακόμη δρόμο ...

Μια φώτο με τον γαιδαράκο και βρούμ ..

 Η βόλτα είναι τόσο χαλαρή, τόσο ώστε να μπορούμε να χαρούμε κάθε χλμ, κάθε ομορφιά που μπορούν να δούν τα μάτια μας, και τόση ώστε να πάω δίπλα στον Epi και να του κάνω νόημα πως θέλω να πάμε να ανάψουμε ενα κεράκι σε ένα μικρό εκκλησάκι.

Και βρήκαμε ενα εκκλησάκι την Αγ. Φωτεινή, ανάψαμε ενα κεράκι και είπαμε να καθήσουμε να κάνουμε ένα τσιγαράκι, και ......

Βρέ καλώς τον, ήρθε ο Κυρ-Γιώργης απο το Πανοχώρι, πάνω στο γαιδουράκι του, τον ακούγαμε απο μακρυά που τραγούδαγε και μιλούσε στην γλώσσα του τον γάιδαρο (γαιδάρααααα συγνώμη, ηταν θηλυκιά) Χαχαχα

Τύφλα ο Κυρ-Γιώργης, παρκάρει την γαιδουρίτσα πλάι μας, και έρχεται να μας κεράσει ενα τσιγάρο, να μιλήσει και σε εναν άνθρωπο!

Epi, τα βιντεάκια που σας τράβηξα είναι σούπερρρρρ!Χαχαχαχαχα

Ο Κυρ-Γιώργης λοιπόν, έλεγε τον Epi, να καβαλήσει τον γάιδαρο, αλλα ο Epi, του εξήγησε για τις άσχημες εμεπειρίες του παρελθόντος που είχε και σταμάτησε να επιμένει ..
Αφού τα έχωσε για τις ''γυναικες'' γενικώς, (μάλλον πληγωμένος θα ηταν), εεεεε, είπαμε να τον αφήσουμε να συνεχίσουμε την άτα μας!

Οπως βλέπεται και στις φωτο, το γαιδουράκι, το τσιγαράκι και ο Κυρ-Γιώργης την κάνουν !

Να είστε καλά όπου και αν είστε !!! Ίσως κάποτε ξαναβρεθούμε, ποτέ δεν ξέρεις ..

Πώ, πώωωω, ζωολογικός κήπος είναι αυτή η Ν.Ευβοια, μπρός στο δρόμο μας κάτι χήνες και πάπιες, πάνε να επιτεθούνε, πατήσαμε στα οικόπεδα τους, λέμε για τρελό γέλιο ....

Να σου, μετά απο λίγα χιλιόμετρα και πρόβατα, και ένα άλογο, σιγά-σιγά ο Epi, πήγε κοντά του και το χάιδεψε, πανέμορφο είναι ...

Συνεχίζουμε λοιπόν ... Και το χώμα άρχισε, η πέτρα, το χαλίκι, οι λάσπες ...

Οι λάσπες ?
Χαχαχαχαχαχα, μια γεύση μικρή για το πώς έγινα ....
Γέλασε κανείς ?
Epiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii !!!
Χαχαχαχα, σε λέρωσα λέμε!

Τί να κάνω ? Η λάσπη είναι η αδυναμία μου ...
Φφφφ, αλλά που να ξέρω πως είχε τόσο νερό μέσα και θα με έκανε τόσο λούτσα!
Αλλα με άρεσε ακόμη περισσότερο ...
Ανάμεσα στα ατέλειωτα καταπράσινα τοπία, γράφαμε το κάθε χλμ με τα περτικαλένια μας άτι ...

Ωχχχχχχχχχχ, αισθάνομαι πως δεν κρατάει το πίσω λάστιχο, του ρίχνω μια κλεφτή ματιά και βλέπω πως έχω πάθει ''φουίτ''(=λαστιχο), έχω χάσει πολύ αέρα ..
Σκέφτομαι πως αν το πώ στον Epi, θα πεί για επιστροφή, και έτσι, συνεχίζω χωρίς να τρέχει τίποτα, στον γυρισμό σκέφτομαι, οταν πιάσουμε άσφαλτο θα του το πώ, μέχρι τότε, ας το χαρούμε όσο με παίρνει ...
Πάω να το χάσω σε κάτι κοτρονίδια, αλλα το μαζεύω, ευτυχώς δεν μας πήρε χαμπάρι, χαχαχα!
Ωραία διαδρομή ... τύφλα να χουν τα χωμάτινα, την βγάζουμε άνετα την διαδρομή εεε?! :-)

Η ώρα είναι ήδη 16.30 .. Πέρασε γρήγορα η ώρα ..

Βρίσκουμε στον δρόμο κάτι ντόπιους και τους ρωτάμε αν μπορούμε να βγούμε Ερέτρια απο την διαδρομή που έχουμε πάρει, μας λένε πως είναι πολύ μακρυά και καλό είναι να γυρίσουμε απο τον ίδιο δρόμο που ήρθαμε για να προλάβουμε το καράβι ..

Απο μέσα μου ψιλοστεναχωριέμαι, γιατί θα ήθελα να κάνουμε όλο τον κύκλο, αλλά χαίρομαι αντίστοιχα γιατί δεν ξέρω αν θα βρίσκαμε στον δρόμο μας άλλους χωματόδρομους, και ξέρω πως η επιστροφή μου επιφυλάσει την ίδια διαδρομή.ΤΕΛΕΙΑΑΑΑ !!!

Πρέπει μόλις φτάσουμε στην άσφαλτο να του πώ για το λάστιχο μου, σε κάποια στάση που θα κάνουμε τσιγάρο ..

Έτσι και έγινε, σταματάμε, και του λέω ''Ωχχχχχχχχχχχχχχ, πρέπει να έχω πάθει (φουίτ) λάστιχο έ'' ? Χεχεχε.

Ναί, έχεις, πάμε να βρούμε ένα βενζινάδικο να του βάλουμε αέρα ..

Πήγαμε ... Αλλά, έτσι οπως βάλαμε τον αέρα, έτσι βγήκε, μας έστειλε ο πιτσιρικάς σε ενα συνεργείο μοτ/των που είχε πιο κάτω.

Εκεί γνωρίσαμε τον Κυρ-Λάζαρο, εναν υπέροχο άνθρωπο που ηταν φιλικότατος, εξυπηρετικότατος, και άνρωπος που σε κερδίζει απο την πρώτη στιγμή με την ζεστασιά του.

Τον ρωτάω για το yz που είχε έξω απο το μαγαζί, λές και περίμενε να εντουράδα ηταν, μου λέει είναι του ανιψιού, θές να το πάς βόλτα? Χαχαχα, Όχι, την επόμενη κυρ-Λάζαρε, να σαι καλά ..

Όλη η οικογένεια του, η κόρη του, ο γαμπρός του, ο ανιψιός του, ασχολούνται με τις μοτοσικλέτες, κάποιοι με street, άλλοι με motocross, άλλοι με enduro ..

Φτιάχνουν πίστα motocross μου λέει στα μέρη μας, το καλοκαιράκι να πάρετε σκοινές και να έρχεστε να πηγαίνετε και εσείς με τον ανιψιό μου!

Απίθανος άνθρωπος ..

Αφιλοκερδός μου έφτιαξε όσο μπόρεσε την πριγκιπέσσα, και υποσχεθήκαμε πως θα τα πούμε σύντομα ..!

Κυρ-Λάζαρε, στάνταρ θα έρθουμε να σε δούμε και να πιούμε ενα καφεδάκι, να είσαι καλά και να χαίρεσαι όλη σου την οικογένεια ..

Και για μια ακόμη φορά, μια Κυριακή κλείνει τα φώτα της ...

Καλά μας χλμ παιδάκια ....!
Epi, ευχαριστώ για το παρεάκι και την ''υπομονή'' !