Ήρθε πάλι ...
Εκείνο το μοναδικό συναίσθημα που τίποτα δεν μπορεί να το αντιkαταστήσει.
Το συναίσθημα της τρέλας, την φυγής, της ανεμελιάς, της παιδικότητας, των ορίων ...
Είναι όπως τότε (1999) και είναι σαν χθές, που ανυπομονούσαμε να έρθει εκείνο το ΣΚ και μετρούσαμε μέρες, ώρες λεπτά για να πατήσουμε σε κάποιο χωμάτινο ''μονοπατάκι''.
Όμορφες στιγμές, ζωντανές, που τίποτα και κανείς δεν μπορεί να σβήσει απ'την καρδιά μου, την ψυχή μου, το μυαλό μου.
Οι πρώτες τούμπες, τα γέλια, το διώξιμο ''του φόβου'' σε εκείνο το ανηφόρι, στα βουνά της Θράκης μου, τα πρώτα στουμπίματα, οι πρώτες γρατζουνιές στο κράνος, το σπάσιμο τις μανέτας, τα πράσινα λιβάδεια, τα ατελείωτα δέντρα, οι πηγές, οι λίμνες, η ευτυχία κατεβαίνωντας εκείνο το κατηφόρι πιστεύοντας πως μπορώ !!!
2002 : Εποχή που όλοι κάνανε αλλαγές, τα εντούρο σε μοτάρντ (τις μόδας θα έλεγα), έτσι πήρα και εγω εκείνο το μονοπάτι, της ασφάλτου, λίγο τα πολλά χλμ, λίγο τα μεγάλα ταξίδια με έκαναν και το άλλαξα.
Δεν μπορώ ομως να πώ, το χάρηκε η ψυχούλα μας, γυρίσαμε σχεδόν όλη την Ελλάδα με την πριγκιπέσσα, απο άκρη σε άκρη ...
Είδαμε κάθε εποχή του χρόνου και στην άσφαλτο.
Πολλά χλμ, πολλά ταξίδια, πολλές αναμνήσεις ...
Ηρθε ομως και πάλι η στιγμή του 1999, να ξαναπατήσουμε σε όποιο μονοπάτι ''μπορούμε''
Αφήνω τον πρόλογο και πάω στην Κυριακή που ζήσαμε .. (12.04.09)
Επικοινωνία με Epi.
Epi: Πάμε στην Πεντέλη στον Όσιο ?
Ktm_isa: Πάμε λέμεεεεε και το ρωτάς ?
Το είχαμε πεί πρίν απο 2 Κυριακές, μόνο που κάθε φορά τύχαινε κάτι και ποτέ δεν πηγαίναμε στο συγκεκριμένο μέρος!
Έφτασε ομως η ''ΜΕΓΑΛΗ ΗΜΕΡΑ'', που τα καταφέραμε.
Θα μου επιτρέψει ο Εpi, να το ονομάσω με την δικιά μου μικρή εμπειρία, HARD ENDURO, εμμ, ψέματα να πώ ?
Hard ηταν για μένα. (Για να μην πώ, πως και άλλοι προσπαθήσανε να πάνε και εγκαταλείψανε, γκούχ)
To πάλεψα γμτ όσο μπορούσα, με έχει φάει πάντως η α-γυμνασιά!
Κυριακή λοιπόν, είπαμε οτι θα ξυπνάγαμε πρωί να ξεκινήσουμε , αλλά η ΄΄υπναρού΄΄, έφτιαχνε μακαρονάδες στις 02.30 το βράδυ και έτρωγε, τρομάρα μου, θέλω και Όσιο ...
Για να μην τα πολυλογώ, ξύπνησα αργά, συνάντηση στην γνωστή γέφυρα, στις 12.30 ...
Θα ξεκινήσουμε και θα οτι προλάβουμε .., μου μουρμουράει.
Είχα πάει απο τις 12.15, ανυπομονούσα βλέπετε !!!
Στάση στην Βαρυπόμπη, για βενζίνη, αέρα και ένα τσιγάρο.
Ξεκινάμε εεεε ε? Φύγαμεεε εε ε εε ε ε ε ε !!!
Μόλις μπαίνουμε στην χωμάτινη διαδρομή μας, τσούπππππππ ΑΛΟΓΑ, πολλά πανέμορφα άλογα.
Φωνάζω πάνω απο την πριγκιπέσσα : Epiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii, σταμάταααααααααααααααααα, να τα βγάλω φωτογραφία !!!
Χαμογελάει, σταματάει, κατεβαίνω, είναι φιλικά, τα χαιδεύω, τα ταίζω ..
Epi: Πω, πώ, πόσο ψηλό είναι εκείνο ? Πως ανέβαινουν πάνω του ? Χαχαχαχα
Είναι εκεί κάτι παιδιά που δουλεύουν και μας λένε πως τα ετοιμάζουν για να πάνε να τρέξουν, αλματα κλπ.
Πολύ χασομερίσαμε, και ακόμη δεν αρχίσαμε, συνεχίζουμε ...
Πάμε λοιπόν σε ένα βουνό ιερό και όλο φτιαγμένο από μάρμαρο ..
Μου εξηγεί πως η σημερινή μας βόλτα θα εχει κάποια κομμάτια αρκετά δύσκολα και θα πρέπει να αλλάξουμε μηχανές ...
Έτσι και έγινε ..
Στο πρώτο δύσκολο μονοπάτι παίρνει τη πριγκιπέσσα και παίρνω το Χάσκι, και το τρέλανα στο τουμπίδι λέμε .. Kαλορίζικό μου!
Η διαδρομή έχει τεχνικά κομάτια που μπορεί να αποδειχτούν επικίνδυνα για κάποιον (παραδέξου το)... μονοπάτια δίπλα σε γκρεμό, καταβάσεις με καλές κλίσης χωρίς πρόσφυση.
Οκ, ο Epi, νομίζει πως είμαι ο Sala ή ο Knight μάλλον, χαχαχαχα!
Κάνουμε μια στάση στην καταπράσινο τοπίο για λίγο νεράκι και ένα τσιγάρο.
Ο Epi, παίρνει την μηχανή και πάει λίγο πιο κάτω να δεί αν το μονοπάτι εχει πρόσβαση για να ακολουθήσουμε.
Συνεχίζουμε, ακόμη δεν αρχίσαμε κάν!
To βλέπω, το ζώ, η διαδρομή δεν έχει αρχίσει ακόμη και μ'αρέσει.
Η δυσκολία που σου προσφέρει για να φτάσεις στον Όσιο, σε κάθε χλμ την κάνει όλο και πιο όμορφη ... Ανυπομονείς για το κάθε χλμ που έρχεται.
Η θέα υπέροχη ...
Από τις κεραίες, αρχίζει το πανηγύρι, αρχίζει χωματόδρομος καλός, στην αρχή ο δρόμος είναι λιγο κατηφορικός, μετά πιο πολύ, μετά λίγο ανηφορικός., ώσπου φτάνουμε στο δρόμο που έχει διανοίξει η ΔΕΗ (είδες η ΔΕΗ ?) για πρόσβαση στους πυλώνες υψηλής τάσης, εκεί παίρνουν φωτιά τα φρένα, οι κλίσεις είναι μεγάλες , λέμε για ενα απο τα πιο ευχαριστα και διασκεδαστικά μονοπάτια που έχω κάνει !!!
Καταβάσεις σε χωματόδρομους χωρίς επιστροφή (κυριολεκτικά και μεταφορικά) ...
(Κάποτε μαζί την ανάβαση?) - (Λέμε τώρα) ...
Οι εναλλαγές που κάνει το μονοπάτι είναι εκπληκτικές ..
Συναντάς τα ''πάντα'', φοβερό το συναίσθημα ..
Η θέα μας ...
Παίρνουμε τα βρούμ και συνεχίζουμε ....
Ριλάξ και τα μηχανάκια μας ...
Έλαααααααααααααα, σηκωνόμαστεεεεεε λέμεεεεεε, έχουμε να πάμε και στο επόμενο .... Έχουμε δρόμο ακόμη !!! Πάμε μια απο αυτό το μονοπάτι ? Μουρμουράει ο Epi ...
Είναι τα παλιά Λατομεία ...
Ναί, πάμε απαντώ...
Και πάμε λοιπόν ...
Τα αρχαία λατομεία βρίσκονταν στην βόρεια πλευρά της Πεντέλης, στην περιοχή του Διονύσου, όπου δυστυχώς ακόμη και σήμερα εξορύσσονται χιονόλευκα μάρμαρα γνωστά ως μάρμαρα Διονύσου.
Λατομεία υπήρξαν για πολλά χρόνια και στις νότιες πλαγιές της Πεντέλης, περίπου ένα χιλιόμετρο βορειοανατολικά της Μονής Πεντέλης, από όπου εξορύσσονταν κυανόλευκα μάρμαρα, αλλά ευτυχώς σταμάτησαν να λειτουργούν λόγω της ανεπανόρθωτης ζημιάς που προξενείται στο περιβάλλον.
Ανοίγω το γκάζι ... να φτάσω το Epi, να τον δροσίσω, αχαχαχχα
Τον φτάνω και την ώρα που πάει να περάσει αργάαα και σταθεράαα το λούκι, πλάτςςςςςςςςςςςςςςςς-πλούτςςςςςςςςςςςςςςςς !
Αχαχαχαχαχαχα, τον έκανα ''ΧΑΛΙΑ'', απο πάνω μέχρι κάτω, τί άκουσα φαντάζομαι, αλλά ευτυχώς την έκανα μπροστά.
Φωτο_υλικό λοιπόν απο διαδρομή και Epi ;-)
Είναι ένα σημείο με κάτι πέτρες μες την γλίστρα, οι δυνάμεις μου φτάνουν στο τέλος τους 1 χλμ πρίν το τέλος, ο Εpi μπροστά μου φωνάζει λίγο έμεινε, έλαααα ..
Διψάωωωωωωωωωωωω !!! , νερό καπούτ! (Την οργάνωση μας μέσα)
Αφήνω το Χάσκι κάτω και του λέω, έλα να το κατεβάσειςςςςςςςςςς!
Και η βόλτα μας τελείωσε την ώρα που χάθηκε ο ήλιος ...
Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Epi για την τιμή που μου έκανε και με πήγε στο συγκεκριμένο μέρος!
Αφιερωμένη η βόλτα σε σένα λοιπόν Epi, και ετοιμάσου, σύντομα ξαναπάμε, εκεί θα κάνω τις προπονήσεις μου, με το υποσχέθηκες !!
Εpi :
Ολα τα λεφτά, όντως η βόλτα της Κυριακής.
Κομμάτια χαλαρά,φλάτ,τέρμα γκαζι,με πανοραμική θέα είτε στο απέραντο αιγαίο,είτε στη Λίμνη του Μαραθώνα,είτε χαζεύοντας την πυκνοκατοικημένη πρωτεύουσα,ψηλά,απο τις κεραίες της Πεντέλης.
Περάσματα απο μονοπατάκια απολαυστικά,που στριφογυρνάνε μέσα στα δέντρα και στους θάμνους,και σε κάνουν να ευχαριστείς τον θεό που έφιαξε τους Ευρωπαίους,και αυτοί για να τον τιμήσουν έφιαξαν χωμάτινα μηχανάκια,για να μπορεί και ο κόσμάκης με τη σειρά του να φχαριστιέται εντουρο.
Μονοπάτια πέτρινα,να κοπανάς κάρτερ,δισκόπλακες,πόδια,ψαλίδια και αγκώνες,και να αναρωτιέσαι τι διάολο στράβωσε τελικά τόσο πολύ στη ζωή σου,και βρίσκεσαι εδώ Κυριακάτικα,αντί να είσαι σε κανα καφενέ με τηγανητό λουκάνικο και πλωμάρι συχτιρίζοντας τον άδικο ντουνιά που δεν σου δωσε και σένα ομορφιά και πλούτη,να ζεις σαν άνθρωπας..
Οσες φορές και να πάμε Οσιο,πάντα θα είναι μια λιγότερη,απο όσες γουστάρουμε να πάμε..
Το 640,είναι μακράν το καλυτερότερο on-off μοτοσακό ever λέμε..
Η συνάντηση με τά άλογα οτι καλύτερο.. Είναι τεράστια τελικά..
Προτιμώ το χάσκυ μου που το φτάνω..
Η Κατερίνα, πεισματάρα και εγωίστρια,στοιχεία απαραίτητα στο εντούρο -και οχι μονο- που βοηθούννα μην το βάζεις κάτω ακόμα και όταν όλα φαντάζουν δύσκολα, η.....αδύνατα.
Φυσικά,αυτό σιγά-σιγά,περνά και στην καθημερινότητα..
Περίμενα όμως περισσότερα τουμπίδια...κρίμα...
Πάντα όρθιοι όλοι,καλά να περνάμε,με τον ενα τρόπο,η τον άλλο..
ΚΑΛΑ ΜΑΣ HARD-O-ΧΛΜ !!!
Εκείνο το μοναδικό συναίσθημα που τίποτα δεν μπορεί να το αντιkαταστήσει.
Το συναίσθημα της τρέλας, την φυγής, της ανεμελιάς, της παιδικότητας, των ορίων ...
Είναι όπως τότε (1999) και είναι σαν χθές, που ανυπομονούσαμε να έρθει εκείνο το ΣΚ και μετρούσαμε μέρες, ώρες λεπτά για να πατήσουμε σε κάποιο χωμάτινο ''μονοπατάκι''.
Όμορφες στιγμές, ζωντανές, που τίποτα και κανείς δεν μπορεί να σβήσει απ'την καρδιά μου, την ψυχή μου, το μυαλό μου.
Οι πρώτες τούμπες, τα γέλια, το διώξιμο ''του φόβου'' σε εκείνο το ανηφόρι, στα βουνά της Θράκης μου, τα πρώτα στουμπίματα, οι πρώτες γρατζουνιές στο κράνος, το σπάσιμο τις μανέτας, τα πράσινα λιβάδεια, τα ατελείωτα δέντρα, οι πηγές, οι λίμνες, η ευτυχία κατεβαίνωντας εκείνο το κατηφόρι πιστεύοντας πως μπορώ !!!
2002 : Εποχή που όλοι κάνανε αλλαγές, τα εντούρο σε μοτάρντ (τις μόδας θα έλεγα), έτσι πήρα και εγω εκείνο το μονοπάτι, της ασφάλτου, λίγο τα πολλά χλμ, λίγο τα μεγάλα ταξίδια με έκαναν και το άλλαξα.
Δεν μπορώ ομως να πώ, το χάρηκε η ψυχούλα μας, γυρίσαμε σχεδόν όλη την Ελλάδα με την πριγκιπέσσα, απο άκρη σε άκρη ...
Είδαμε κάθε εποχή του χρόνου και στην άσφαλτο.
Πολλά χλμ, πολλά ταξίδια, πολλές αναμνήσεις ...
Ηρθε ομως και πάλι η στιγμή του 1999, να ξαναπατήσουμε σε όποιο μονοπάτι ''μπορούμε''
Αφήνω τον πρόλογο και πάω στην Κυριακή που ζήσαμε .. (12.04.09)
Επικοινωνία με Epi.
Epi: Πάμε στην Πεντέλη στον Όσιο ?
Ktm_isa: Πάμε λέμεεεεε και το ρωτάς ?
Το είχαμε πεί πρίν απο 2 Κυριακές, μόνο που κάθε φορά τύχαινε κάτι και ποτέ δεν πηγαίναμε στο συγκεκριμένο μέρος!
Έφτασε ομως η ''ΜΕΓΑΛΗ ΗΜΕΡΑ'', που τα καταφέραμε.
Θα μου επιτρέψει ο Εpi, να το ονομάσω με την δικιά μου μικρή εμπειρία, HARD ENDURO, εμμ, ψέματα να πώ ?
Hard ηταν για μένα. (Για να μην πώ, πως και άλλοι προσπαθήσανε να πάνε και εγκαταλείψανε, γκούχ)
To πάλεψα γμτ όσο μπορούσα, με έχει φάει πάντως η α-γυμνασιά!
Κυριακή λοιπόν, είπαμε οτι θα ξυπνάγαμε πρωί να ξεκινήσουμε , αλλά η ΄΄υπναρού΄΄, έφτιαχνε μακαρονάδες στις 02.30 το βράδυ και έτρωγε, τρομάρα μου, θέλω και Όσιο ...
Για να μην τα πολυλογώ, ξύπνησα αργά, συνάντηση στην γνωστή γέφυρα, στις 12.30 ...
Θα ξεκινήσουμε και θα οτι προλάβουμε .., μου μουρμουράει.
Είχα πάει απο τις 12.15, ανυπομονούσα βλέπετε !!!
Στάση στην Βαρυπόμπη, για βενζίνη, αέρα και ένα τσιγάρο.
Ξεκινάμε εεεε ε? Φύγαμεεε εε ε εε ε ε ε ε !!!
Φωνάζω πάνω απο την πριγκιπέσσα : Epiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii, σταμάταααααααααααααααααα, να τα βγάλω φωτογραφία !!!
Χαμογελάει, σταματάει, κατεβαίνω, είναι φιλικά, τα χαιδεύω, τα ταίζω ..
Πολύ χασομερίσαμε, και ακόμη δεν αρχίσαμε, συνεχίζουμε ...
Πάμε λοιπόν σε ένα βουνό ιερό και όλο φτιαγμένο από μάρμαρο ..
Μου εξηγεί πως η σημερινή μας βόλτα θα εχει κάποια κομμάτια αρκετά δύσκολα και θα πρέπει να αλλάξουμε μηχανές ...
Έτσι και έγινε ..
Στο πρώτο δύσκολο μονοπάτι παίρνει τη πριγκιπέσσα και παίρνω το Χάσκι, και το τρέλανα στο τουμπίδι λέμε .. Kαλορίζικό μου!
Κάνουμε μια στάση στην καταπράσινο τοπίο για λίγο νεράκι και ένα τσιγάρο.
To βλέπω, το ζώ, η διαδρομή δεν έχει αρχίσει ακόμη και μ'αρέσει.
... Πρίν μπούμε στα καλά μονοπάτια, κάνουμε μια στάση να ανάψουμε ενα κεράκι στην Μονή Πέτράκη ...
Φτάνουμε στις κεραίες, με τον πανύψηλο σταυρό να απλώνεται ψηλά και να ζωγραφίζει τον ουρανό.
Ένα κλειστό παρατημένο εκκλησάκι πλάι του, και μπρός στα πόδια μας μια πανέμορφη θέα που σε ταξιδεύει.
Από τις κεραίες, αρχίζει το πανηγύρι, αρχίζει χωματόδρομος καλός, στην αρχή ο δρόμος είναι λιγο κατηφορικός, μετά πιο πολύ, μετά λίγο ανηφορικός., ώσπου φτάνουμε στο δρόμο που έχει διανοίξει η ΔΕΗ (είδες η ΔΕΗ ?) για πρόσβαση στους πυλώνες υψηλής τάσης, εκεί παίρνουν φωτιά τα φρένα, οι κλίσεις είναι μεγάλες , λέμε για ενα απο τα πιο ευχαριστα και διασκεδαστικά μονοπάτια που έχω κάνει !!!
Και αρχίζουμε να περιπλανιόμαστε σε μονοπάτια με κοτρώνες, χαλίκι, πέτρες, αγκάθια, λακούβες, κλαδιά κ.ο.κ.
Συναντάς τα ''πάντα'', φοβερό το συναίσθημα ..
Και ''ΦΤΑΣΑΜΕ'' ...
Μπρός στα μάτια μας, ξεπροβάλεται ενα μικρό εκκλησάκι, οι λέξεις πολύ φτωχές για να γράψω το συναίσθημα ...
Η θέα μας ...
Λίγο πιο κάτω έχει το επόμενο εκκλησάκι, τον Άγιο Νικήτα ....
Παίρνουμε τα βρούμ και συνεχίζουμε ....
Έλαααααααααααααα, σηκωνόμαστεεεεεε λέμεεεεεε, έχουμε να πάμε και στο επόμενο .... Έχουμε δρόμο ακόμη !!! Πάμε μια απο αυτό το μονοπάτι ? Μουρμουράει ο Epi ...
Είναι τα παλιά Λατομεία ...
Ναί, πάμε απαντώ...
Και πάμε λοιπόν ...
Λατομεία υπήρξαν για πολλά χρόνια και στις νότιες πλαγιές της Πεντέλης, περίπου ένα χιλιόμετρο βορειοανατολικά της Μονής Πεντέλης, από όπου εξορύσσονταν κυανόλευκα μάρμαρα, αλλά ευτυχώς σταμάτησαν να λειτουργούν λόγω της ανεπανόρθωτης ζημιάς που προξενείται στο περιβάλλον.
Ωπααααααααα, στο βάθος του μονοπατιού βλέπω 3 λακούβες με νερό καλόο !!
Σκέφτομαι πως θα κόψει ταχύτητα να μην βραχεί (οπως παντα)
Ανοίγω το γκάζι ... να φτάσω το Epi, να τον δροσίσω, αχαχαχχα
Τον φτάνω και την ώρα που πάει να περάσει αργάαα και σταθεράαα το λούκι, πλάτςςςςςςςςςςςςςςςς-πλούτςςςςςςςςςςςςςςςς !
Αχαχαχαχαχαχα, τον έκανα ''ΧΑΛΙΑ'', απο πάνω μέχρι κάτω, τί άκουσα φαντάζομαι, αλλά ευτυχώς την έκανα μπροστά.
Φωτο_υλικό λοιπόν απο διαδρομή και Epi ;-)
Φωτουλικό απο την αγαπημένη μονοπατάδα ...
Τελευταία χλμ, της επιστροφής ....
Είναι ένα σημείο με κάτι πέτρες μες την γλίστρα, οι δυνάμεις μου φτάνουν στο τέλος τους 1 χλμ πρίν το τέλος, ο Εpi μπροστά μου φωνάζει λίγο έμεινε, έλαααα ..
Διψάωωωωωωωωωωωω !!! , νερό καπούτ! (Την οργάνωση μας μέσα)
Αφήνω το Χάσκι κάτω και του λέω, έλα να το κατεβάσειςςςςςςςςςς!
Και η βόλτα μας τελείωσε την ώρα που χάθηκε ο ήλιος ...
Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Epi για την τιμή που μου έκανε και με πήγε στο συγκεκριμένο μέρος!
Αφιερωμένη η βόλτα σε σένα λοιπόν Epi, και ετοιμάσου, σύντομα ξαναπάμε, εκεί θα κάνω τις προπονήσεις μου, με το υποσχέθηκες !!
Εpi :
Ολα τα λεφτά, όντως η βόλτα της Κυριακής.
Κομμάτια χαλαρά,φλάτ,τέρμα γκαζι,με πανοραμική θέα είτε στο απέραντο αιγαίο,είτε στη Λίμνη του Μαραθώνα,είτε χαζεύοντας την πυκνοκατοικημένη πρωτεύουσα,ψηλά,απο τις κεραίες της Πεντέλης.
Περάσματα απο μονοπατάκια απολαυστικά,που στριφογυρνάνε μέσα στα δέντρα και στους θάμνους,και σε κάνουν να ευχαριστείς τον θεό που έφιαξε τους Ευρωπαίους,και αυτοί για να τον τιμήσουν έφιαξαν χωμάτινα μηχανάκια,για να μπορεί και ο κόσμάκης με τη σειρά του να φχαριστιέται εντουρο.
Μονοπάτια πέτρινα,να κοπανάς κάρτερ,δισκόπλακες,πόδια,ψαλίδια και αγκώνες,και να αναρωτιέσαι τι διάολο στράβωσε τελικά τόσο πολύ στη ζωή σου,και βρίσκεσαι εδώ Κυριακάτικα,αντί να είσαι σε κανα καφενέ με τηγανητό λουκάνικο και πλωμάρι συχτιρίζοντας τον άδικο ντουνιά που δεν σου δωσε και σένα ομορφιά και πλούτη,να ζεις σαν άνθρωπας..
Οσες φορές και να πάμε Οσιο,πάντα θα είναι μια λιγότερη,απο όσες γουστάρουμε να πάμε..
Το 640,είναι μακράν το καλυτερότερο on-off μοτοσακό ever λέμε..
Η συνάντηση με τά άλογα οτι καλύτερο.. Είναι τεράστια τελικά..
Προτιμώ το χάσκυ μου που το φτάνω..
Η Κατερίνα, πεισματάρα και εγωίστρια,στοιχεία απαραίτητα στο εντούρο -και οχι μονο- που βοηθούννα μην το βάζεις κάτω ακόμα και όταν όλα φαντάζουν δύσκολα, η.....αδύνατα.
Φυσικά,αυτό σιγά-σιγά,περνά και στην καθημερινότητα..
Περίμενα όμως περισσότερα τουμπίδια...κρίμα...
Πάντα όρθιοι όλοι,καλά να περνάμε,με τον ενα τρόπο,η τον άλλο..
ΚΑΛΑ ΜΑΣ HARD-O-ΧΛΜ !!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου